Coto de Caza de A Cañiza: A partir del día 17 de octubre podremos cazar
Se hace necesario plantear la caza como eslabón integrante del equilibrio ecológico y, a la vez, como una riqueza sostenible, partiendo de un análisis científico, desnudo de noñerías ignorantes de una realidad contrastada. Y es que la caza favorece el equilibrio ecológico y la recuperación del paisaje: El cazador conoce muy bien que es necesario mantener todas las especies de la flora y de la fauna que al profano le resultan indiferentes y que, en cambio, son imprescindibles para el fomento de las especies.
Escribir sobre ello se convierte en un ejercicio de responsabilidad que requiere situarse en la perspectiva de la conservación y mantenimiento del medio natural y las especies. Nadie está más interesado en esa conservación que los propios cazadores y pescadores.
Así podemos ver la preocupación de esta asociación de caza de A Cañiza por la existencia y fomento de las distintas especies y por el cuidado de las superficies de monte bajo, prados, cultivos,…., que dependen de ella, sin los cuales la pirámide ecológica rompe por su base.
Galicia dispone de magníficos cotos, uno de ellos el de A Cañiza, tanto de caza mayor (ciervo, corzo, jabalí…) como de caza menor (conejo, perdiz, faisán…), permitiendo que esta actividad incida en las economías locales y por consiguiente en la comunidad, lo que convierte la caza en algo más que en esa creencia que la consideraba como una afición o un deporte, cuando realmente es una parte más de la economía local-agraria, como reclamo turístico, … en la que se aprovecha un recurso para obtener beneficios, teniendo en cuenta los ingresos que produce la actividad cinegética y los puestos de trabajo que se generan directa o indirectamente. En A Cañiza con otro particular: las cualidades de excelencia que aporta el Coto, sus vistas y la extensión que abarca más allá de los montes de siempre, del municipio, los de: Batalláns, Franqueira, Couto, Lamosa, Prado de Canda,….., que estarán abiertos esta temporada desde el próximo 17 de octubre hasta 6 de enero de 2011. Son las fechas que con carácter general se marcan en Galicia para la temporada de caza 2010/11, siendo hábiles los jueves, domingos y festivos de carácter estatal y autonómico, a los que se suman los sábados si se trata de competiciones de caza en terrenos de régimen cinegético especial.
Caza mayor
Para la caza de corzos machos en ganchos, monterías y recechos está abierta desde el 29 de agosto y se prolongará hasta el 16 de octubre de 2010, mientras que las hembras adultas en descaste se podrán abatir del 26 de septiembre al 16 de octubre y el 23 del mismo mes. En ambos casos, los días hábiles serán los sábados, domingos y festivos.
El jabalí se está cazando desde 29 de agosto al 30 de enero. Por otro lado la Xunta, ante el incremento de la cabaña jabalinera en Galicia y el consecuente incremento de los daños que ocasionan en la agricultura, anunció que ya no será necesario que los tecores justifiquen daños a los cultivos cuando soliciten permiso para cazarlos entre abril y agosto, al menos los situados en áreas donde a la Xunta le conste que los jabalíes han causado más daños.
Sociedad de Caza de A Cañiza
En la actualidad cuenta esta sociedad con más de doscientos cincuenta socios, sólo de la zona del Ayuntamiento de A Cañiza. Este coto de caza tiene una extensión de más de 8.000 hectáreas, dentro del mismo coto existe una zona de adiestramiento de perros que ocupa unas 50 hectáreas. El conejo que se encuentra repartido por todo el coto es el tipo de caza más característico. La perdiz, relegada a las zonas altas, estuvo vedada, pero se repobló con un buen resultado de cría. Otras especies cinegéticas presentes son: el zorro y el jabalí, no obstante últimamente se ven corzos por las zonas de la Devesa, Peña de Francia, Pintelos, y donde más abunda es por la ribera del regato denominado Ramil que desemboca en el río Deva.
Coto de Caza Intensiva
La Sociedad ofrece un Coto de Caza Intensiva que funciona todos los días del año y tiene una extensión de terreno de 200 hectáreas, donde se sueltan: codorniz, perdiz y faisán. La zona del coto de caza intensivo disfruta de un buen acceso, es plana y está limpia de maleza. Todos aquellos cazadores que quieran disfrutar de un buen día de caza pueden hacerlo por un módico precio por grupo de cinco personas, a ese precio habría que agregarle el costo de la caza de suelta.
En este coto, que dispone de un guarda todo el año, la Sociedad pone a disposición de los cazadores, que quieran utilizarlo, sus infraestructuras en esta oferta de gran interés incluso como turismo cinegético ya que los amantes de la caza podrán disfrutar de unos preciosos paisajes y montes y además descubrir durante ese día o días de ocio, de una estancia agradable y rodeada de un buen ambiente, tanto para el cazador como para sus compañeros.
Objetivos
Los objetivos propuestos por la Sociedad de Caza son seguir adaptando las modernas técnicas de gestión cinegética a las condiciones de su ámbito geográfico, repoblando constantemente el Coto y vigilando toda la problemática fitosanitaria. Además de avanzar en la realización de infraestructuras que permiten pasar el día en el monte, en los voladeros de perdices - cría de perdiz para repoblación - , en el criadero de conejos del cual se surte la repoblación, en la preparación de sembrados para la caza, en el campo permanente de recorrido de caza (tiro al plato), contemplando las especies que abundan en el coto: Conejo, perdiz, becada, jabalí y corzo, o simplemente, y no es poco, disfrutando del increíble paisaje,
Para finalizar, hacemos referencia al Club de Tiro Escuadra do Xamón dá Cañiza que está compuesto por unos 30 socios que practican las modalidades de: recorrido de caza y compac, al que también se pueden asociar o los campeonatos que venimos realizando de perros de caza,…., o el que próximamente realizaremos con el raposo como protagonista.
domingo, 26 de septiembre de 2010
lunes, 13 de septiembre de 2010
¿Las primarias de Madrid un soplo de aire fresco para el PSOE o un riesgo para Zapatero?
Recogido de la reflexión en la intervención de Tito Gómez Giráldez
Pídenme los amigos de esta asociación que hable sobre el presente y futuro del partido socialista y sobre la expectativa que puede causar Tomás Gómez.
Desde mi óptica, de una persona de a pie que vive y sufre los problemas y satisfacciones diarias que nos pueden deparan nuestros gobernantes, y sin ser un politólogo de esos que participan y se equivocan diariamente en las tertulias interesadas de cada radio o TV, la verdad es que lo primero que se me ocurre es una pregunta: ¿Las primarias de Madrid serán un soplo de aire fresco para el PSOE o un riesgo para Zapatero?
Las encuestas, aunque no se conozca en profundidad como están hechas, se han puesto, una vez más, y eso que es habitual que fallen, de moda.
Nadie en su sano juicio debe de minusvalorar la importancia de los sondeos electorales. Pero es un error convertirlos en un único criterio de decisión política a no ser que las empresas de demoscopia sean, por delegación, las diosas de la democracia. Pero por ahora solo nos sirven, de no ser para algo muy concreto y de interés para quien las encarga, para conocer la opinión pública en un momento determinado que puede mudar al poco. De no ser así no habría razones para que los presidentes de Gobiernos o los ministros por el mero hecho de que el resultado de una encuesta del CIS les sea desfavorable no dimitan o convoquen elecciones anticipadas.
Las primarias en Madrid, o en cualquier sitio, suponen un soplo de aire fresco a un PSOE en hora bajas. Pero sería aconsejable que de perder las mismas Trinidad Jiménez, que cuenta con el apoyo de ZP y la ejecutiva federal, cierre filas con la candidatura de Tomás Gómez (hombre de exitosa carrera, conocido en la actualidad por más del 90% de los madrileños, político intachable con gran experiencia municipal, personalidad, cualidades que lo convierten en uno de los activos más importantes del partido). El PSOE, en definitiva, lo que tiene que tratar es de que la presidenta Esperanza Aguirre pierda al menos la mayoría absoluta, lo que aún siendo muy difícil no parece imposible, aunque haya ido aumentando la diferencia a su favor en sucesivas elecciones.
Ahora parece posible, aunque no seguro, debido al trabajo del equipo de Tomás Gómez, que pueda perder esa mayoría absoluta, al menos las últimas encuestas a pie de calle y los sondeos diarios en la radio, lo colocan como el adversario mejor situado para batir a Aguirre. Por eso vienen los que quieren aprovechar la coyuntura y patrocinan otra candidatura, con Trinidad Jiménez a la cabeza, ¡que va perder! No olvidar, que quien le disputa la candidatura a Gómez es un Ministra, que en su día ya perdió las elecciones a la alcaldía de la capital frente a Gallardón, mientras que su rival solo ha cosechado éxitos cada vez que se presentó a lo largo de su dilatada carrera como candidato en el municipio de Parla.
Creo que, ante los últimos datos demoscópicos, de algunas empresas fiables, y teniendo en cuenta la exitosa carrera de Gómez hasta el momento, la mayoría absoluta de Esperanza Aguirre puede no ser un paseo militar, siempre y cuando el aparato de Ferraz no introduzca ruido y apoye sin fisuras al candidato que a todas luces parece el idóneo. De todas formas Gómez, saldrá reforzado moralmente, cualquiera que sea el resultado, pierda o gane las primarias, ya que se trata de la lucha de David contra Goliat, de hacerlo además de contra su oponente, contra los elementos.
En ocasiones las primarias no tienen mucho sentido. Me refiero a cuando el candidato es el alcalde o el presidente de una comunidad y es aceptado altamente por los compañeros y la ciudadanía. En este caso las primarias son evitables y el partido por aclamación debería respaldar unánimemente su candidatura. En Madrid, ateniéndonos a los sondeos últimos que dan como mejor colocado a Gómez frente a Trinidad, y teniendo en cuenta el historial de éxito en todas las citas electorales del primero frente al fracaso de su oponente en la única ocasión que se presentó como candidata a la alcaldía de la capital, no estaría de más que la ejecutiva federal, siguiendo su primera argumentación, cambiase su posición y optara por reconocer esta realidad al igual que lo hicieron cuando creyeron en los “primeros sondeos” y abrieron el melón de Trinidad con unas encuestas desconocidas para todos y realizados por los mismos que presentaban a Cristina Almeida como ganadora absoluta y otras lindezas similares. Luego pasó lo que pasó. Todo esto, claro, siempre y cuando no haya intereses ocultos, desde segundos y los grupos mediáticos que les rodean y apoyan, para tirar cuanto antes a Zapatero, que se verá perjudicado por el batacazo que va a sufrir Trinidad Jiménez.
En Tomás Gómez se identifica un líder vigoroso y un candidato electoral de primer orden, al que muchos electores le gustaría poder votar en los respectivos feudos. Una clase de líder no al uso de los últimos tiempos, una persona cercana al ciudadano, que conoce sus problemas partiendo del conocimiento de ellos mismos. Gómez es el tipo de líder pegado a la calle y sensible a su pulso. Conoce a su vez a los simpatizantes y militantes del partido, sus inquietudes, ya que vive el partido a fondo, y en ellos tiene a su vez depositada su confianza. Es un líder nato con ideas, frente a otros cuyo valor radica en los silencios urdidos y las estadísticas puras y duras, en una relación causa-efecto artificiosa y de laboratorio.
El anterior alcalde de Parla es un hombre de carácter, que sabe decir no cuando es preciso negarse, cuando los poderes fácticos, económicos, pretenden imponer su ley frente al interés general de los ciudadanos. No es Tomás político que se preste a los tejemanejes del mercado capitalista salvaje, sino que es un hombre que ante todo se mueve en pro de las mujeres y los hombre de a pie. Es la persona más adecuada para representar al socialismo en Madrid y es realmente la alternativa a las políticas neoliberales de Esperanza Aguirre. Incluso si se me apura creo que sería el líder perfecto para sustituir a Zapatero. Porque Tomás es un político-ciudadano que va con la verdad por delante y Zapatero lo sabe, también sabe que Tomás Gómez es la única baza que tiene el PSOE para batir (para que no saque mayoría absoluta –que, repito, va a ser difícil-), a Esperanza Aguirre porque concita y ha despertado mucha ilusión, muchas esperanzas, sobre todo en los jóvenes y los trabajadores.
Va a ganarle a Trini por que cuenta con las bases, pero con Esperanza Aguirre lo va tener muy difícil, no cabe duda, porque el horno no está para bollos, pero también lo tenía difícil antes, en otras ocasiones, y sin embargo David venció a Goliat como pasará en las primarias de Madrid, pese a las trabas, filtraciones, "presiones", y la campaña desatada por algunos los “pesos pesados” para que el de Parla, que se conserva invicto, no sea el candidato.
Con Gómez hay cierta, una pequeñísima, esperanza de poder batir a Aguirre y la hay porque Tomás, el político-ciudadano que comparte y va con la verdad por delante, y su equipo, durante estos años han realizado un buen trabajo y porque concita y ha despertado mucha ilusión, muchas esperanzas sobre todo en los jóvenes y en los trabajadores que cada vez más se verán desamparados por políticas que imponen los mercados, algo a tener en cuenta.
Zapatero no cabe duda de que es un demócrata y que cuando pierda Trini lo aceptará y volverá apoyar a Tomás Gómez, a un hombre al que le espera un gran futuro gane o pierda las elecciones con Esperanza Aguirre por que eso es harina de otro costal tal y como está el panorama y la que se avecina, y lo respaldará públicamente para intentar ganar la Comunidad de Madrid frente al PP. Quizás arrepentido por dejarse convencer.
Zapatero y el PSM ya había elegido a Tomás en su día por su imagen y por ser el alcalde más votado de España. Ahora, desde Ferraz, le quieren quitar, pero el tiempo le dará la razón a Tomás que defendió el derecho de los militantes a decidir y su proyecto lo que le hará más fuerte que nunca porque la campaña de imagen que le supondrá las primarias para Gómez será impagable.
Las primarias casi siempre son un ejemplo de democracia interna y estas son posibles gracias a que Zapatero acordó con Gómez que los militantes pudieran decidir, por lo tanto no se sustenta la teoría que “largan” algunas voces de que el presidente del Gobierno quedará desautorizado tras su intervención directa con la posible perdida, para mi segura, de Trinidad Jiménez, no así sus consejeros e ideólogos principales, hay más, José Blanco y Alfredo Pérez Rubalcaba, impulsores de la candidatura de Jiménez, (antes ya no creían en la candidatura de Patxi López y le demostró que podía llegar y gobernar) que seguramente, aunque aquí tengo dudas con el segundo, perderán enteros en la carrera para relevar a ZP, a favor de alguna cara sin tan largo recorrido político, que sería lo aconsejable.
Luego vendrán declaraciones y rectificaciones poco edificantes de algunos barones y Zapatero por razones obvias intentará terminar la legislatura, haciendo primero una pequeña crisis de gobierno y algún cambio importante en la dirección del partido para intentar salvar las elecciones catalanas. Si se pierden, creo que se perderán por más de lo que dicen las encuestas, y sube CIU y PP, Carma Chacón perderá opciones, si alguna vez las tuvo, y Zapatero entrará en declive e intentarán, desde los grupos de comunicación afines, elevar la figura de Rublacaba como sucesor. Luego vendrá el segundo batacazo de las elecciones municipales y autonómicas, y la tardanza en la recuperación económica que, como es previsible, no dará los resultados apetecidos. Lo que traerá, seguramente, algún Congreso para asegurar el tema orgánico y el candidato y un posible adelanto de las elecciones generales, que se perderán. Después, en el 2016, Santo Tomás Gómez o Santo Patxi López o el tío la Vara dirán.
Algo importante, a falta de ocho o nueve meses para los comicios autonómicos, habrá que ver cómo se comportan algunos miembros de PSOE madrileño y sobre todo los de Ferraz, para ser capaces de sacar un buen resultado o derrotar a Esperanza Aguirre, o si le ponen palos en la rueda de Tomás Gómez, que cortarían su trayectoria, a corto plazo, de sumar una victoria más en su currículum invicto.
El que va a salir bastante mal parado de las previsiones que acabo de hacer será nuestro paisano, Pepe Blanco, que en una mala apuesta perderá la llave y de ser San Pedro quedará de monaguillo y en último caso aspirará a disputarle el puesto de candidato a Pachi Vázquez y a alguna tapada que tenga Abel Caballero.
Pídenme los amigos de esta asociación que hable sobre el presente y futuro del partido socialista y sobre la expectativa que puede causar Tomás Gómez.
Desde mi óptica, de una persona de a pie que vive y sufre los problemas y satisfacciones diarias que nos pueden deparan nuestros gobernantes, y sin ser un politólogo de esos que participan y se equivocan diariamente en las tertulias interesadas de cada radio o TV, la verdad es que lo primero que se me ocurre es una pregunta: ¿Las primarias de Madrid serán un soplo de aire fresco para el PSOE o un riesgo para Zapatero?
Las encuestas, aunque no se conozca en profundidad como están hechas, se han puesto, una vez más, y eso que es habitual que fallen, de moda.
Nadie en su sano juicio debe de minusvalorar la importancia de los sondeos electorales. Pero es un error convertirlos en un único criterio de decisión política a no ser que las empresas de demoscopia sean, por delegación, las diosas de la democracia. Pero por ahora solo nos sirven, de no ser para algo muy concreto y de interés para quien las encarga, para conocer la opinión pública en un momento determinado que puede mudar al poco. De no ser así no habría razones para que los presidentes de Gobiernos o los ministros por el mero hecho de que el resultado de una encuesta del CIS les sea desfavorable no dimitan o convoquen elecciones anticipadas.
Las primarias en Madrid, o en cualquier sitio, suponen un soplo de aire fresco a un PSOE en hora bajas. Pero sería aconsejable que de perder las mismas Trinidad Jiménez, que cuenta con el apoyo de ZP y la ejecutiva federal, cierre filas con la candidatura de Tomás Gómez (hombre de exitosa carrera, conocido en la actualidad por más del 90% de los madrileños, político intachable con gran experiencia municipal, personalidad, cualidades que lo convierten en uno de los activos más importantes del partido). El PSOE, en definitiva, lo que tiene que tratar es de que la presidenta Esperanza Aguirre pierda al menos la mayoría absoluta, lo que aún siendo muy difícil no parece imposible, aunque haya ido aumentando la diferencia a su favor en sucesivas elecciones.
Ahora parece posible, aunque no seguro, debido al trabajo del equipo de Tomás Gómez, que pueda perder esa mayoría absoluta, al menos las últimas encuestas a pie de calle y los sondeos diarios en la radio, lo colocan como el adversario mejor situado para batir a Aguirre. Por eso vienen los que quieren aprovechar la coyuntura y patrocinan otra candidatura, con Trinidad Jiménez a la cabeza, ¡que va perder! No olvidar, que quien le disputa la candidatura a Gómez es un Ministra, que en su día ya perdió las elecciones a la alcaldía de la capital frente a Gallardón, mientras que su rival solo ha cosechado éxitos cada vez que se presentó a lo largo de su dilatada carrera como candidato en el municipio de Parla.
Creo que, ante los últimos datos demoscópicos, de algunas empresas fiables, y teniendo en cuenta la exitosa carrera de Gómez hasta el momento, la mayoría absoluta de Esperanza Aguirre puede no ser un paseo militar, siempre y cuando el aparato de Ferraz no introduzca ruido y apoye sin fisuras al candidato que a todas luces parece el idóneo. De todas formas Gómez, saldrá reforzado moralmente, cualquiera que sea el resultado, pierda o gane las primarias, ya que se trata de la lucha de David contra Goliat, de hacerlo además de contra su oponente, contra los elementos.
En ocasiones las primarias no tienen mucho sentido. Me refiero a cuando el candidato es el alcalde o el presidente de una comunidad y es aceptado altamente por los compañeros y la ciudadanía. En este caso las primarias son evitables y el partido por aclamación debería respaldar unánimemente su candidatura. En Madrid, ateniéndonos a los sondeos últimos que dan como mejor colocado a Gómez frente a Trinidad, y teniendo en cuenta el historial de éxito en todas las citas electorales del primero frente al fracaso de su oponente en la única ocasión que se presentó como candidata a la alcaldía de la capital, no estaría de más que la ejecutiva federal, siguiendo su primera argumentación, cambiase su posición y optara por reconocer esta realidad al igual que lo hicieron cuando creyeron en los “primeros sondeos” y abrieron el melón de Trinidad con unas encuestas desconocidas para todos y realizados por los mismos que presentaban a Cristina Almeida como ganadora absoluta y otras lindezas similares. Luego pasó lo que pasó. Todo esto, claro, siempre y cuando no haya intereses ocultos, desde segundos y los grupos mediáticos que les rodean y apoyan, para tirar cuanto antes a Zapatero, que se verá perjudicado por el batacazo que va a sufrir Trinidad Jiménez.
En Tomás Gómez se identifica un líder vigoroso y un candidato electoral de primer orden, al que muchos electores le gustaría poder votar en los respectivos feudos. Una clase de líder no al uso de los últimos tiempos, una persona cercana al ciudadano, que conoce sus problemas partiendo del conocimiento de ellos mismos. Gómez es el tipo de líder pegado a la calle y sensible a su pulso. Conoce a su vez a los simpatizantes y militantes del partido, sus inquietudes, ya que vive el partido a fondo, y en ellos tiene a su vez depositada su confianza. Es un líder nato con ideas, frente a otros cuyo valor radica en los silencios urdidos y las estadísticas puras y duras, en una relación causa-efecto artificiosa y de laboratorio.
El anterior alcalde de Parla es un hombre de carácter, que sabe decir no cuando es preciso negarse, cuando los poderes fácticos, económicos, pretenden imponer su ley frente al interés general de los ciudadanos. No es Tomás político que se preste a los tejemanejes del mercado capitalista salvaje, sino que es un hombre que ante todo se mueve en pro de las mujeres y los hombre de a pie. Es la persona más adecuada para representar al socialismo en Madrid y es realmente la alternativa a las políticas neoliberales de Esperanza Aguirre. Incluso si se me apura creo que sería el líder perfecto para sustituir a Zapatero. Porque Tomás es un político-ciudadano que va con la verdad por delante y Zapatero lo sabe, también sabe que Tomás Gómez es la única baza que tiene el PSOE para batir (para que no saque mayoría absoluta –que, repito, va a ser difícil-), a Esperanza Aguirre porque concita y ha despertado mucha ilusión, muchas esperanzas, sobre todo en los jóvenes y los trabajadores.
Va a ganarle a Trini por que cuenta con las bases, pero con Esperanza Aguirre lo va tener muy difícil, no cabe duda, porque el horno no está para bollos, pero también lo tenía difícil antes, en otras ocasiones, y sin embargo David venció a Goliat como pasará en las primarias de Madrid, pese a las trabas, filtraciones, "presiones", y la campaña desatada por algunos los “pesos pesados” para que el de Parla, que se conserva invicto, no sea el candidato.
Con Gómez hay cierta, una pequeñísima, esperanza de poder batir a Aguirre y la hay porque Tomás, el político-ciudadano que comparte y va con la verdad por delante, y su equipo, durante estos años han realizado un buen trabajo y porque concita y ha despertado mucha ilusión, muchas esperanzas sobre todo en los jóvenes y en los trabajadores que cada vez más se verán desamparados por políticas que imponen los mercados, algo a tener en cuenta.
Zapatero no cabe duda de que es un demócrata y que cuando pierda Trini lo aceptará y volverá apoyar a Tomás Gómez, a un hombre al que le espera un gran futuro gane o pierda las elecciones con Esperanza Aguirre por que eso es harina de otro costal tal y como está el panorama y la que se avecina, y lo respaldará públicamente para intentar ganar la Comunidad de Madrid frente al PP. Quizás arrepentido por dejarse convencer.
Zapatero y el PSM ya había elegido a Tomás en su día por su imagen y por ser el alcalde más votado de España. Ahora, desde Ferraz, le quieren quitar, pero el tiempo le dará la razón a Tomás que defendió el derecho de los militantes a decidir y su proyecto lo que le hará más fuerte que nunca porque la campaña de imagen que le supondrá las primarias para Gómez será impagable.
Las primarias casi siempre son un ejemplo de democracia interna y estas son posibles gracias a que Zapatero acordó con Gómez que los militantes pudieran decidir, por lo tanto no se sustenta la teoría que “largan” algunas voces de que el presidente del Gobierno quedará desautorizado tras su intervención directa con la posible perdida, para mi segura, de Trinidad Jiménez, no así sus consejeros e ideólogos principales, hay más, José Blanco y Alfredo Pérez Rubalcaba, impulsores de la candidatura de Jiménez, (antes ya no creían en la candidatura de Patxi López y le demostró que podía llegar y gobernar) que seguramente, aunque aquí tengo dudas con el segundo, perderán enteros en la carrera para relevar a ZP, a favor de alguna cara sin tan largo recorrido político, que sería lo aconsejable.
Luego vendrán declaraciones y rectificaciones poco edificantes de algunos barones y Zapatero por razones obvias intentará terminar la legislatura, haciendo primero una pequeña crisis de gobierno y algún cambio importante en la dirección del partido para intentar salvar las elecciones catalanas. Si se pierden, creo que se perderán por más de lo que dicen las encuestas, y sube CIU y PP, Carma Chacón perderá opciones, si alguna vez las tuvo, y Zapatero entrará en declive e intentarán, desde los grupos de comunicación afines, elevar la figura de Rublacaba como sucesor. Luego vendrá el segundo batacazo de las elecciones municipales y autonómicas, y la tardanza en la recuperación económica que, como es previsible, no dará los resultados apetecidos. Lo que traerá, seguramente, algún Congreso para asegurar el tema orgánico y el candidato y un posible adelanto de las elecciones generales, que se perderán. Después, en el 2016, Santo Tomás Gómez o Santo Patxi López o el tío la Vara dirán.
Algo importante, a falta de ocho o nueve meses para los comicios autonómicos, habrá que ver cómo se comportan algunos miembros de PSOE madrileño y sobre todo los de Ferraz, para ser capaces de sacar un buen resultado o derrotar a Esperanza Aguirre, o si le ponen palos en la rueda de Tomás Gómez, que cortarían su trayectoria, a corto plazo, de sumar una victoria más en su currículum invicto.
El que va a salir bastante mal parado de las previsiones que acabo de hacer será nuestro paisano, Pepe Blanco, que en una mala apuesta perderá la llave y de ser San Pedro quedará de monaguillo y en último caso aspirará a disputarle el puesto de candidato a Pachi Vázquez y a alguna tapada que tenga Abel Caballero.
Etiquetas:
Madrid,
Pepe Blanco,
primarias,
PSOE,
Rubalcaba,
Tinidad Jiménez,
Tomás Gómez,
Zapatero
lunes, 30 de agosto de 2010
Romería de Peña de Francia en la parroquia de Parada, A Cañiza
Romería de Peña de Francia en la parroquia de Parada, A Cañiza
El próximo día 21 de septiembre se celebra la romería de la Virgen de la Peña de Francia que goza de gran popularidad en todo el Ayuntamiento de A Cañiza y aún más allá de sus fronteras –ver el cartel de los actos que aparece en la contraportada-. El recinto de la Peña de Francia, acoge una preciosa carballeira ideal para las comidas campestres que desde hace mucho tiempo se vienen celebrando confraternalmente en esta parroquia de Parada que cuenta con un diez por ciento de los habitantes de A Cañiza, aproximadamente 700 personas. Cuenta además con una Comunidad de Montes Vecinales en Mano Común, presidida por César Estévez, que ha venido desarrollando importantes trabajos de limpieza, acondicionamiento y reforestación en todos los montes de la zona además de colaborar activamente con el Ayuntamiento en la realización de todo tipo de obras que tengan que ver con la mejora del entorno, y una Asociación de Vecinos, presidida por D. Manuel Augusto Meiriño Gómez, que aunque nueva ya ha realizado una magnifica actividad con motivo del día de Papá Noel.
Mucha gente de la parroquia conoce cuales fueron los orígenes y el principio de la romería de Peña de Francia. Conocen perfectamente las fechas y las causas del levantamiento del santuario, incluso los nombres de los emigrantes que donaron ese paraje a los vecinos y crearon una sociedad que mantuviera lo que 260 años después nos encontramos. Pero lo que mucha gente desconoce es la importancia que ocupó esta fiesta en toda la comarca. Sin entrar en detalles, es conveniente decir que se publicó un artículo el 27 de julio del año 1930, del que se puede deducir el alto rango que ocupaba esta celebración en aquellos años.
Se escribía en ese artículo que el año anterior: “han resultado muy lucidos los festejos celebrados en honor a la Santísima Virgen, amenizados por la música de Ponteareas y el gaitero de Arbo. Muy de veras felicitamos a las jóvenes Cecilia Bugarín, Carmen Pérez Pérez, Deolinda Miguez, y Carmen Pérez Álvarez, que supieron con astucia asaltar los bolsillos de cada cual, organizando una función tan brillante como pocas veces se recuerdan”.
Así como que en “la reunión celebrada por los vecinos de esta parroquia que forman la Junta que administra el Santuario de Nuestra Señora de Peña de Francia para nombrar la comisión de festejos del año actual, se acordó fueran personas de significado relieve y ascendiente para que la celebración de la romería del próximo 21 de septiembre resulte con el esplendor nunca igualado, por tratarse también de la inauguración de la carretera, para cuya fecha estará completamente expedita, ofreciendo así a la inmensa afluencia de forasteros la mayor comodidad posible. Fueron asignados por unanimidad, y aceptaron imponiéndosele el consiguiente sacrificio, D. Darío Rodríguez Vidal, D. Martín Romero Romero, el activo comerciante recién llegado de Lisboa, D. José Vázquez Alonso, y D. Miguel Blanco Barreiro. Y por la sociedad Unión Paradiense constituida por los hijos de esta parroquia residentes en Lisboa, se acordó designar a su digno presidente D. Augusto Goyanes Estévez, al tesorero, D. José González Antón, y a los colaboradores de la misma, D. Augusto Parada Costas y D. Manuel Álvarez Álvarez, a cuyos señores ausentes le será comunicado tal nombramiento, pues la valiosa protección que dicha Unión Paradiense viene prestando con sus dadivas a dicho santuario, de ningún modo podrá desmayar en esta ocasión, en acción de gracias a la Milagrosa Virgen, que diariamente esparce sobre todos los que la imploran, su celestial auxilio, favores sin cuento.
No cabe duda que la buena marcha de la junta administrativa del Santuario de Nuestra Señora de Peña de Francia se debe en gran parte al activo presidente, el prestigioso médico de esta parroquia D. Manuel Fuertes Cubelas, que no rehúsa molestia alguna, en cuanto sea engrandecimiento de dicho santuario.
Han sido nombrados mayordomos de San Roque de Peña de Francia, D. José Puime Castro, y D. Antonio Gil”.
El próximo día 21 de septiembre se celebra la romería de la Virgen de la Peña de Francia que goza de gran popularidad en todo el Ayuntamiento de A Cañiza y aún más allá de sus fronteras –ver el cartel de los actos que aparece en la contraportada-. El recinto de la Peña de Francia, acoge una preciosa carballeira ideal para las comidas campestres que desde hace mucho tiempo se vienen celebrando confraternalmente en esta parroquia de Parada que cuenta con un diez por ciento de los habitantes de A Cañiza, aproximadamente 700 personas. Cuenta además con una Comunidad de Montes Vecinales en Mano Común, presidida por César Estévez, que ha venido desarrollando importantes trabajos de limpieza, acondicionamiento y reforestación en todos los montes de la zona además de colaborar activamente con el Ayuntamiento en la realización de todo tipo de obras que tengan que ver con la mejora del entorno, y una Asociación de Vecinos, presidida por D. Manuel Augusto Meiriño Gómez, que aunque nueva ya ha realizado una magnifica actividad con motivo del día de Papá Noel.
Mucha gente de la parroquia conoce cuales fueron los orígenes y el principio de la romería de Peña de Francia. Conocen perfectamente las fechas y las causas del levantamiento del santuario, incluso los nombres de los emigrantes que donaron ese paraje a los vecinos y crearon una sociedad que mantuviera lo que 260 años después nos encontramos. Pero lo que mucha gente desconoce es la importancia que ocupó esta fiesta en toda la comarca. Sin entrar en detalles, es conveniente decir que se publicó un artículo el 27 de julio del año 1930, del que se puede deducir el alto rango que ocupaba esta celebración en aquellos años.
Se escribía en ese artículo que el año anterior: “han resultado muy lucidos los festejos celebrados en honor a la Santísima Virgen, amenizados por la música de Ponteareas y el gaitero de Arbo. Muy de veras felicitamos a las jóvenes Cecilia Bugarín, Carmen Pérez Pérez, Deolinda Miguez, y Carmen Pérez Álvarez, que supieron con astucia asaltar los bolsillos de cada cual, organizando una función tan brillante como pocas veces se recuerdan”.
Así como que en “la reunión celebrada por los vecinos de esta parroquia que forman la Junta que administra el Santuario de Nuestra Señora de Peña de Francia para nombrar la comisión de festejos del año actual, se acordó fueran personas de significado relieve y ascendiente para que la celebración de la romería del próximo 21 de septiembre resulte con el esplendor nunca igualado, por tratarse también de la inauguración de la carretera, para cuya fecha estará completamente expedita, ofreciendo así a la inmensa afluencia de forasteros la mayor comodidad posible. Fueron asignados por unanimidad, y aceptaron imponiéndosele el consiguiente sacrificio, D. Darío Rodríguez Vidal, D. Martín Romero Romero, el activo comerciante recién llegado de Lisboa, D. José Vázquez Alonso, y D. Miguel Blanco Barreiro. Y por la sociedad Unión Paradiense constituida por los hijos de esta parroquia residentes en Lisboa, se acordó designar a su digno presidente D. Augusto Goyanes Estévez, al tesorero, D. José González Antón, y a los colaboradores de la misma, D. Augusto Parada Costas y D. Manuel Álvarez Álvarez, a cuyos señores ausentes le será comunicado tal nombramiento, pues la valiosa protección que dicha Unión Paradiense viene prestando con sus dadivas a dicho santuario, de ningún modo podrá desmayar en esta ocasión, en acción de gracias a la Milagrosa Virgen, que diariamente esparce sobre todos los que la imploran, su celestial auxilio, favores sin cuento.
No cabe duda que la buena marcha de la junta administrativa del Santuario de Nuestra Señora de Peña de Francia se debe en gran parte al activo presidente, el prestigioso médico de esta parroquia D. Manuel Fuertes Cubelas, que no rehúsa molestia alguna, en cuanto sea engrandecimiento de dicho santuario.
Han sido nombrados mayordomos de San Roque de Peña de Francia, D. José Puime Castro, y D. Antonio Gil”.
martes, 10 de agosto de 2010
CURRO DE CABALLOS EN MONTE PEDROSO
CON SABOR A GALICIA: CURRO DE CABALLOS EN MONTE PEDROSO
Subimos al Monte Pedroso (A Cañiza) y al cabo de un buen rato nos encontramos con Alfonso – nos había invitado a disfrutar del Curro- en un lugar bastante llano en comparación con los picos, donde están situados varios aerogeneradores, que nos rodean. En ese lugar cercado sin techo y con puerta de ancho considerable empezaron a cercar las manadas de yeguas que acompañadas de sus potrillos, este año había pocos – dicen los propietarios que el lobo hizo estragos- bajaban las laderas de las verdes e impresionantes montañas cañicienses acorralados por los ágiles jinete que forman la cuadrilla Cabaleiros do Bar Kastor.
.
Se nos acerca Pepe y nos da un escrito que nos habla de la historia de los curros y del Curro del Pedroso, de él recogemos que: normalmente, previo al el Curro se celebra una reunión con los ganaderos de la zona propietarios de las manadas salvajes de equinos que campan por los montes aledaños para concretar los detalles y pormenores de estos actos que siempre culminan en fiesta y romería.
El día del curro, los ganaderos muy de madrugada y en número proporcionado a las yeguas que tiene cada uno, se desplazan al monte e inician los movimientos de ganado dirigiéndolo desde los pastaderos hacia el cercado
Los ganaderos inician la recogida del ganado con lentitud y sosiego. Uno de los momentos más espectaculares y vistosos de este particular acontecimiento es la entrada en tropel de todos los caballos, que descienden por las laderas de las montañas hacia el corral.
Una vez que las reses se han introducido en el cercado grande, lo primero que se hace es sacar del mismo a las yeguas que están preñadas y próximas al parto y a continuación retirar los potrillos que aún están al amparo de su madre.
Cada ganadero reconoce sus caballos por la contraseña y los pasan a un cercado más pequeño en espera del momento del marcaje a fuego. Después de haber retirado a los animales más indefensos, se procede a separar del conjunto a los más peligrosos.
En los curros del Pedroso y del Paradanta el acto de A Rapa das Bestas , como se le denomina en el argot popular, no se lleva a cabo ni se comercializa las crines. En estos curros se identifican a los animales, se marcan y se finalmente se colocan entre los compradores.
El marcaje a fuego es uno de los actos que consagran este tipo de espectáculos. En toda ganadería extensiva y poco controlada es imprescindible un signo perenne de identificación. Tanto en el Curro del Pedroso como en el del Paradanta se utiliza la técnica del marcaje a fuego con un hierro braseado, consistente en aplicar contra la piel del animal un hierro candente al rojo vivo. Con ello se quema la capa superficial epidérmica. El pelo que después nacerá en esta superficie cauterizada, lo hace en dirección contrario al de la región y su identificación es siempre perdurable.
Los hierros que emplean estos ganaderos portan las iniciales del nombre o del apellido de cada casa, aunque en algunas ocasiones también se emplea el número que les corresponde en la sociedad. En algunos Curros de Galicia se suele emplear en el marcaje anagramas figurativos, lo que no sucede en el área de A Cañiza, aunque hay excepciones y alguno se deja ver entre las reses.
CURRO DEL MONTE PEDROSO
El papel que nos aportó Pepe nos sigue diciendo que: El Curro del monte Pedroso se fundó en la primera semana de agosto del año 1994. En un extraordinario paraje descubierto y cercado donde se encierran las caballerías que se crían en el monte para posteriormente marcarlas.
El Curro reúne a un interesante número de visitantes que pueden presenciar la bajada de las manadas que habitualmente viven en las montañas al valle. Sobre las 9:00 h. comienza el descenso de los caballos, yeguas y potrillos, desde los montes del Faro, Chans de A Cañiza y Laxa Moura, además de los de Covelo, Melón y Avión. Toda la caballería tiene como destino el cercado del Curro, ubicado también en un enclave natural de excepción por su belleza paisajística.
Al curro del Pedroso se accede por un ramal de la carretera N-120 de Vigo a Logroño, y posteriormente por accesos de tierra que se encuentran en buenas condiciones.
En un principio este Curro se creó con la intención y el objetivo de sanear el ganado, actividad que se viene desempeñando hasta el momento actual. Esta intención favoreció a algunos municipios de la provincia de Orense que a partir de ese momento realizan esa tarea en estas instalaciones.
A partir del mediodía da inicio la compra y venta de los potros. El curro del Pedroso presenta características similares al de A Paradanta, pero en el se citan un mayor número de cabezas de ganado.
El visitante puede disfrutar de la bajada en tropel de los animales hacia el valle para su acorralamiento, del marcaje a fuego, de las transacciones comerciales de los ganaderos, de un inolvidable día de romería y fiesta, y en definitiva de un espectáculo de colorido y bravura único en por estas zonas.
Hay que destacar el buen ambiente que se respira entre la multitud, A partir de las 11 de la mañana la gente comienza a llenar el chiringuito, dando buena cuenta de una gran pota de pulpo regado con vino de la tierra y cerveza fresca. Luego los Cabaleiros del Bar Kastor en torno a su patrocinador, que apareció con unas potas gigantes de comida, se reuniendo para dar buena cuenta de las viandas, se pusieron las botas para reponer toda la energía quemada en el curro.
Subimos al Monte Pedroso (A Cañiza) y al cabo de un buen rato nos encontramos con Alfonso – nos había invitado a disfrutar del Curro- en un lugar bastante llano en comparación con los picos, donde están situados varios aerogeneradores, que nos rodean. En ese lugar cercado sin techo y con puerta de ancho considerable empezaron a cercar las manadas de yeguas que acompañadas de sus potrillos, este año había pocos – dicen los propietarios que el lobo hizo estragos- bajaban las laderas de las verdes e impresionantes montañas cañicienses acorralados por los ágiles jinete que forman la cuadrilla Cabaleiros do Bar Kastor.
.
Se nos acerca Pepe y nos da un escrito que nos habla de la historia de los curros y del Curro del Pedroso, de él recogemos que: normalmente, previo al el Curro se celebra una reunión con los ganaderos de la zona propietarios de las manadas salvajes de equinos que campan por los montes aledaños para concretar los detalles y pormenores de estos actos que siempre culminan en fiesta y romería.
El día del curro, los ganaderos muy de madrugada y en número proporcionado a las yeguas que tiene cada uno, se desplazan al monte e inician los movimientos de ganado dirigiéndolo desde los pastaderos hacia el cercado
Los ganaderos inician la recogida del ganado con lentitud y sosiego. Uno de los momentos más espectaculares y vistosos de este particular acontecimiento es la entrada en tropel de todos los caballos, que descienden por las laderas de las montañas hacia el corral.
Una vez que las reses se han introducido en el cercado grande, lo primero que se hace es sacar del mismo a las yeguas que están preñadas y próximas al parto y a continuación retirar los potrillos que aún están al amparo de su madre.
Cada ganadero reconoce sus caballos por la contraseña y los pasan a un cercado más pequeño en espera del momento del marcaje a fuego. Después de haber retirado a los animales más indefensos, se procede a separar del conjunto a los más peligrosos.
En los curros del Pedroso y del Paradanta el acto de A Rapa das Bestas , como se le denomina en el argot popular, no se lleva a cabo ni se comercializa las crines. En estos curros se identifican a los animales, se marcan y se finalmente se colocan entre los compradores.
El marcaje a fuego es uno de los actos que consagran este tipo de espectáculos. En toda ganadería extensiva y poco controlada es imprescindible un signo perenne de identificación. Tanto en el Curro del Pedroso como en el del Paradanta se utiliza la técnica del marcaje a fuego con un hierro braseado, consistente en aplicar contra la piel del animal un hierro candente al rojo vivo. Con ello se quema la capa superficial epidérmica. El pelo que después nacerá en esta superficie cauterizada, lo hace en dirección contrario al de la región y su identificación es siempre perdurable.
Los hierros que emplean estos ganaderos portan las iniciales del nombre o del apellido de cada casa, aunque en algunas ocasiones también se emplea el número que les corresponde en la sociedad. En algunos Curros de Galicia se suele emplear en el marcaje anagramas figurativos, lo que no sucede en el área de A Cañiza, aunque hay excepciones y alguno se deja ver entre las reses.
CURRO DEL MONTE PEDROSO
El papel que nos aportó Pepe nos sigue diciendo que: El Curro del monte Pedroso se fundó en la primera semana de agosto del año 1994. En un extraordinario paraje descubierto y cercado donde se encierran las caballerías que se crían en el monte para posteriormente marcarlas.
El Curro reúne a un interesante número de visitantes que pueden presenciar la bajada de las manadas que habitualmente viven en las montañas al valle. Sobre las 9:00 h. comienza el descenso de los caballos, yeguas y potrillos, desde los montes del Faro, Chans de A Cañiza y Laxa Moura, además de los de Covelo, Melón y Avión. Toda la caballería tiene como destino el cercado del Curro, ubicado también en un enclave natural de excepción por su belleza paisajística.
Al curro del Pedroso se accede por un ramal de la carretera N-120 de Vigo a Logroño, y posteriormente por accesos de tierra que se encuentran en buenas condiciones.
En un principio este Curro se creó con la intención y el objetivo de sanear el ganado, actividad que se viene desempeñando hasta el momento actual. Esta intención favoreció a algunos municipios de la provincia de Orense que a partir de ese momento realizan esa tarea en estas instalaciones.
A partir del mediodía da inicio la compra y venta de los potros. El curro del Pedroso presenta características similares al de A Paradanta, pero en el se citan un mayor número de cabezas de ganado.
El visitante puede disfrutar de la bajada en tropel de los animales hacia el valle para su acorralamiento, del marcaje a fuego, de las transacciones comerciales de los ganaderos, de un inolvidable día de romería y fiesta, y en definitiva de un espectáculo de colorido y bravura único en por estas zonas.
Hay que destacar el buen ambiente que se respira entre la multitud, A partir de las 11 de la mañana la gente comienza a llenar el chiringuito, dando buena cuenta de una gran pota de pulpo regado con vino de la tierra y cerveza fresca. Luego los Cabaleiros del Bar Kastor en torno a su patrocinador, que apareció con unas potas gigantes de comida, se reuniendo para dar buena cuenta de las viandas, se pusieron las botas para reponer toda la energía quemada en el curro.
Etiquetas:
CURRO DE CABALLOS EN MONTE PEDROSO
ANÁLISIS SOBRE LAS FINANZAS DE LA SOCIEDAD ANÓNIMA WATCHTOWER DE LOS TESTIGOS DE JEHOVÁ.
ANÁLISIS SOBRE LAS FINANZAS DE LA SOCIEDAD ANÓNIMA WATCHTOWER DE LOS TESTIGOS DE JEHOVÁ.
Antonio Carrera
[Nota] *Resumen de la rueda de prensa dada por Antonio Carrera, Secretario y portavoz de AFAS
Enviado por: Cyrano
Comunicado de prensa de la Asociación a Favor de Afectados por Sectas
Preliminares
A raíz de los homicidios y suicidios del “Templo Solar”, en Francia, Canadá y Suiza, en 1994, el Gobierno de Francia nombró una comisión de investigación. En el informe Gest-Guyard se incluye a los Testigos de Jehová entre 173 “Cultos peligrosos”. A la vista de esto, Francia ordena una auditoria que abarca de 1993 a 1996, de la cual se deriva un elevado montante de dinero. Acto seguido les exigen pagar 25 millones de dólares como impuestos por el 60% de las donaciones. Como la Watchtower no acepta eso, el 14 de mayo de 1998 le comunican que debe pagar una multa de 50 millones de dólares. El 22 de junio de 1998 inician el embargo. Entretanto la Watchtower desmantela seis fábricas en Europa: Austria, Países Bajos, Dinamarca, Grecia, Suiza y Francia.
Enterados de lo sucedido en Francia, A.F.A.S. realiza una investigación, y en noviembre de 1999 presenta la denuncia a la Fiscalía de Hacienda, de un, de momento presunto fraude fiscal, junto con este dossier de 200 folios con 290 documentos de la propia S.A. Watchtower.
¿Quién esta detrás de los Testigos de Jehová?
El secretismo y el misterio encubren todo lo relacionado con esta organización. Todo su montaje, aparentemente religioso, es solo un velo que oculta la realidad. Pues quien dirige, controla, manipula y explota a los pobres Testigos de Jehová, es una empresa multinacional, de nombre Sociedad Anónima Watchtower de Nueva York. Dicha sociedad consta de 500 accionistas, que nadie sabe quienes son, pues tanto en sus libros, revistas, formularios o cartas, nadie firma. Y como una gran empresa, todos los años a primeros de octubre, celebran una reunión de negocios con los accionistas, a puerta cerrada. Esta S.A. Watchtower aparece en los anuarios empresariales editados por la Dun de Bradstreet, como una de las 50.000 empresas más importantes. Asimismo la Asociación de los Testigos de Jehová, en España, aparece entre las 30.000 principales empresas más importantes, con unas ventas en 1992 de 2.000.000.000 de pesetas.
Otro documento revelador es el informe del Banco BBV, de 1998, donde aparecen los intereses abonados a la cuenta de los Testigos de Jehová, Q 2800029 G, que fueron ¡asómbrense! 39.436.529 de pesetas. Y ante tanto dinero nos hacemos estas preguntas: ¿Qué venden los Testigos de Jehová?, ¿ De dónde sale tanto dinero? Y ¿ adónde va ese dinero?.
Breve vistazo al imperio comercial de la S.A. Watchtower
Esta multinacional con 109 sucursales en 234 países en sus 130 años de existencia, ha creado un colosal imperio, veámoslo:
Fábricas y otros edificios: Tienen 40 fábricas en otros tantos países, que producen libros, revistas, folletos, biblias, discos, cintas de cassette, cintas de video, disquetes, CD-ROM, calendarios, postales, etc. Como muestra de los terrenos que poseen citaré algunos: En la Central de Estados Unidos, en Nueva York , tienen 8 manzanas con un total de 230.071 metros cuadrados de superficie, equivalente a 230 campos de fútbol. La sucursal de Londres tiene 18500 metros cuadrados. La de Alemania cuenta con 30 hectáreas. La de México comprende 115 hectáreas. La de España (Ajalvir)11.780 metros cuadrados.
Equipos: Todas las fábricas están equipadas con la maquinaria supermoderna. En 1978 ya tenían funcionando mas de 70 rotativas, cada una de estas tirando 16.000 revistas por hora. Pero las HANTSCHO, una de éstas instalada en Ajalvir, imprime 38000 revistas ala hora.
Granjas: Ya en 1977, en Estados Unidos poseían 4 granjas que abarcan1.728 hectáreas y producen cereales, cultivan frutales, verduras, tienen un rebaño de 200 vacas lecheras, 500 reses para carne, 3400 gallinas, 5000 pollos, 1300 cerdos y más. En otros países también poseen granjas.
Salones: En el mundo poseen unos 58.000 “Salones del Reino” donde celebran sus cinco reuniones semanales. En España tienen 1.000, más otros cuatro “Salones de Asambleas” con capacidad para 1.800 personas. Asimismo disponen de flotas de camiones en España y otros países.
Vender y vender, pero ¿quiénes venden?
De los más de 5.000.000 de Testigos de Jehová en el mundo, de éstos, 18.500 trabajan en las fábricas y centrales. El resto son usados para distribuir “vender” la mercancía, que ellos ya han adquirido, y también como propagandistas y proselitistas. En relación con la colosal distribución, veamos: revistas colocadas en el mundo el año 2000, mil millones. Las revistas colocadas en España fueron 10.386.618. La producción de libros en 1990 se elevó a 51.000.000. El último informe lo presentan en su revista ¡Despertad! Del 22-XII-2000, con una lista de sus libros más vendidos, diciendo que “ desde 1970 la impresión de libros, folletos y revistas ha sobrepasado los 20.000 millones”.
Otros artículos producidos y vendidos son: más de un millón de discos LP. Cada año unos 3 millones de calendarios. En 1993 nos informan que la fabricación de cintas de cassettes llegó a más de 65 millones. Llegados a 1996 habían fabricado 7.000.000 de video cintas. El primer CD-ROM fabricado por ellos ya lo distribuyeron en nueve idiomas. También venden disquetes, postales, bolígrafos, etc. Y cada Testigo debe entregar un informe todos los meses, del trabajo realizado.
Los testigos ya no son vendedores, ahora son mendigos
Debido a que algunos gobiernos han tachado a los Testigos de Jehová de comercialistas y les exigen pagar impuestos, se inventaron el sistema de entregar la literatura “gratis”, pero mendigando un donativo para Obra Mundial de la Sociedad. Son, casi, obligados a pedir, mendigando un donativo, pero les advierten que nunca deben decir que es por la literatura, sino para la “Obra Mundial”. En su boletín mensual “Ministerio del Reino”, todos los meses les recalcan que deben pedir donativos, mendigar.
El timo de los Salones del Reino
La Watchtower anima a sus miembros a construir o comprar locales para habilitar sus Salones del Reino, pero les “recomiendan”: “que se abstengan de obtener la financiación de sus proyectos mediante bancos y/o sociedades financieras”. Es la propia S.A. Watchtower quien opera como prestamista, incluso exigiéndoles intereses del 6%. Pero, ¿está registrada y paga impuestos como prestamista?. No siendo así está defraudando a Hacienda.
El TIMO consiste en que después que los pobres Testigos, con esfuerzo económico, consiguen devolver el préstamo, el local se registra a nombre, no de quienes lo pagaron, sino a nombre de Testigos de Jehová, y como la sucursal de España está dirigida y controlada por la Central de América, todo pasa a otras manos. Los miembros que lo pagaron no son dueños de nada. Otro fraude a Hacienda pudiera ser que la Watchtower también es aseguradora de los Salones, sin estar autorizada ni pagar matricula fiscal.
Hasta el momento son más de 1000 los Salones habilitados en España, aunque en propiedad solo rondan el 40%. La superficie media de cada uno de esos Salones es de 154 metros cuadrados, que multiplicado por mil nos da 61.600 metros. Ahora si calculamos por lo bajo a 180.000 Pts. El metro cuadrado, ¿cuánto sale?. El cálculo se lo dejo a ustedes.
Obreros sin salario ni seguridad social
La S.A. Watchtower en España tiene un total de 568 trabajadores de tiempo completo, sin salario ni Seguridad Social. De éstos, 245 son Precursores Especiales, otros 73 Superintendentes de Circuito y Distrito, más 250 trabajadores en la fábrica de Ajalvir. ¿Eso es legal?
Esperamos que, como lo hizo Francia, asimismo la Fiscalía de Hacienda española investigue estas irregularidades. Por nuestra parte deseamos que tanto las autoridades como la ciudadanía se enteren de estos TIMOS.
Hoy día los Testigos de Jehová están perdiendo fuerza en las ciudades por lo que se trasladan a los pequeños pueblos y aldeas para lavarle el cerebro a los paisanos y seguir con sus negocios
Liberado de la inmoralidad y corrupción de los Testigos de Jehová
El presente relato tiene que ver con la inmoralidad camuflada que existe dentro de las congregaciones de testigos de Jehová.
Como todos sabemos, los jóvenes son presa más vulnerable de todo tipo de situaciones difíciles y de decisiones a tomar en la vida. La Watchtower tiende a desanimar a los jóvenes testigos a estudiar una carrera universitaria o a dedicar muchas horas en un trabajo digno como puede ser un trabajo de oficina bien remunerado.
De quienes buscan sacar más provecho la Watchtower es de los jóvenes, especialmente de aquellos que muestran un interés genuino en sus reuniones. Estos suelen ser estudiantes de la Biblia aún no bautizados, y solamente en el caso de que el joven tenga una fuerte unidad familiar o provenga de una familia de profesionales con una fuerte “personalidad”, la Watchtower no se mete mucho en la vida de este joven, pues saben que a la larga lo van a perder como Testigo de Jehová, y la opinión Watchtoweriana no tiene mayor trascendencia en su mente y objetivos. A este joven lo ven ellos como espía infiltrado, una opinión muy egoísta que tienen los TJ, puesto que por muy intelectual que sea un individuo igual posee necesidades espirituales como todos los demás, sólo que la Watchtower sabe que no puede cubrirlas, puesto que su doctrina no es bíblica y el muchacho se va a dar cuenta de esto tarde o temprano.
Pues esto mismo sucedió en mi caso y en el caso de muchos jóvenes. Yo asistía con mi madre, una mujer de carácter fuerte, la cual siempre iba conmigo al salón del reino. Ella no es testigo de Jehová bautizada, aunque fue una estudiante y publicadora por un tiempo. Mi madre, mi gran amiga con quien siempre yo andaba junto, cuestionábamos mucho lo que la WT enseñaba, especialmente cuando nos daban estudio bíblico o cuando nos reuníamos en el estudio del libro en las casas. Lo que paso a contarles les va a parecer algo inaudito, pero así fue de real.
Les cuento que un grupito de Testigos de Jehová adultos y jóvenes comenzaron a mofarse de mi actitud de andar junto con mi madre y de no asociarme con otros testigos de Jehová. Ellos llegaron al punto de llamarme NERD e hijo de mamita como si yo fuera un pusilánime. Esto ni en el “mundo” me había pasado. Sinceramente ellos, “Testigos de Jehová”, parecían vulgares pandilleros resentidos criticando la unidad que reflejábamos mi madre y yo y el resto de mi familia no testigo. En el fondo los ancianos sabían que no les estaba resultando el lavado de cerebro completamente en nosotros. Cuando comentábamos en el estudio de La Atalaya, citábamos aspectos científicos en nuestras propias palabras, o mencionábamos referencias de biblias como la King James o Reina Valera y los ancianos enrojecían del coraje al escuchar nuestros comentarios. Ellos querían que yo lea lo que decía el párrafo y punto.
Juntos, mi madre y yo, nos enteramos de otras inmoralidades, como por ejemplo, de hermanitas adolescentes que se prostituían dando servicios privados. Hermanitas mayores divorciadas que en su casa recibían a jóvenes Testigos de Jehová luego de la jornada de predicación para encuentros “amorosos”, hijos de ancianos metidos en el alcohol y las drogas, lesbianismo entre jovencitas, negocios entre testigos que no eran del todo lícitos, y toda una gama de repugnancias atroces dentro de la Watchtower, la supuesta religión verdadera.
Así es mis estimados amigos. Dentro de esta organización diabólica existe todo esto bajo la alfombra, y Dios está muy lejos de esta fábrica de libros, folletos, y revistas Americana. Esta organización es un simple club social donde van hipócritas y resentidos a saciar sus instintos de la carne.
Un saludo muy cordial
Juan Carlos Medina
(exTestigo de Jehová feliz)
Antonio Carrera
[Nota] *Resumen de la rueda de prensa dada por Antonio Carrera, Secretario y portavoz de AFAS
Enviado por: Cyrano
Comunicado de prensa de la Asociación a Favor de Afectados por Sectas
Preliminares
A raíz de los homicidios y suicidios del “Templo Solar”, en Francia, Canadá y Suiza, en 1994, el Gobierno de Francia nombró una comisión de investigación. En el informe Gest-Guyard se incluye a los Testigos de Jehová entre 173 “Cultos peligrosos”. A la vista de esto, Francia ordena una auditoria que abarca de 1993 a 1996, de la cual se deriva un elevado montante de dinero. Acto seguido les exigen pagar 25 millones de dólares como impuestos por el 60% de las donaciones. Como la Watchtower no acepta eso, el 14 de mayo de 1998 le comunican que debe pagar una multa de 50 millones de dólares. El 22 de junio de 1998 inician el embargo. Entretanto la Watchtower desmantela seis fábricas en Europa: Austria, Países Bajos, Dinamarca, Grecia, Suiza y Francia.
Enterados de lo sucedido en Francia, A.F.A.S. realiza una investigación, y en noviembre de 1999 presenta la denuncia a la Fiscalía de Hacienda, de un, de momento presunto fraude fiscal, junto con este dossier de 200 folios con 290 documentos de la propia S.A. Watchtower.
¿Quién esta detrás de los Testigos de Jehová?
El secretismo y el misterio encubren todo lo relacionado con esta organización. Todo su montaje, aparentemente religioso, es solo un velo que oculta la realidad. Pues quien dirige, controla, manipula y explota a los pobres Testigos de Jehová, es una empresa multinacional, de nombre Sociedad Anónima Watchtower de Nueva York. Dicha sociedad consta de 500 accionistas, que nadie sabe quienes son, pues tanto en sus libros, revistas, formularios o cartas, nadie firma. Y como una gran empresa, todos los años a primeros de octubre, celebran una reunión de negocios con los accionistas, a puerta cerrada. Esta S.A. Watchtower aparece en los anuarios empresariales editados por la Dun de Bradstreet, como una de las 50.000 empresas más importantes. Asimismo la Asociación de los Testigos de Jehová, en España, aparece entre las 30.000 principales empresas más importantes, con unas ventas en 1992 de 2.000.000.000 de pesetas.
Otro documento revelador es el informe del Banco BBV, de 1998, donde aparecen los intereses abonados a la cuenta de los Testigos de Jehová, Q 2800029 G, que fueron ¡asómbrense! 39.436.529 de pesetas. Y ante tanto dinero nos hacemos estas preguntas: ¿Qué venden los Testigos de Jehová?, ¿ De dónde sale tanto dinero? Y ¿ adónde va ese dinero?.
Breve vistazo al imperio comercial de la S.A. Watchtower
Esta multinacional con 109 sucursales en 234 países en sus 130 años de existencia, ha creado un colosal imperio, veámoslo:
Fábricas y otros edificios: Tienen 40 fábricas en otros tantos países, que producen libros, revistas, folletos, biblias, discos, cintas de cassette, cintas de video, disquetes, CD-ROM, calendarios, postales, etc. Como muestra de los terrenos que poseen citaré algunos: En la Central de Estados Unidos, en Nueva York , tienen 8 manzanas con un total de 230.071 metros cuadrados de superficie, equivalente a 230 campos de fútbol. La sucursal de Londres tiene 18500 metros cuadrados. La de Alemania cuenta con 30 hectáreas. La de México comprende 115 hectáreas. La de España (Ajalvir)11.780 metros cuadrados.
Equipos: Todas las fábricas están equipadas con la maquinaria supermoderna. En 1978 ya tenían funcionando mas de 70 rotativas, cada una de estas tirando 16.000 revistas por hora. Pero las HANTSCHO, una de éstas instalada en Ajalvir, imprime 38000 revistas ala hora.
Granjas: Ya en 1977, en Estados Unidos poseían 4 granjas que abarcan1.728 hectáreas y producen cereales, cultivan frutales, verduras, tienen un rebaño de 200 vacas lecheras, 500 reses para carne, 3400 gallinas, 5000 pollos, 1300 cerdos y más. En otros países también poseen granjas.
Salones: En el mundo poseen unos 58.000 “Salones del Reino” donde celebran sus cinco reuniones semanales. En España tienen 1.000, más otros cuatro “Salones de Asambleas” con capacidad para 1.800 personas. Asimismo disponen de flotas de camiones en España y otros países.
Vender y vender, pero ¿quiénes venden?
De los más de 5.000.000 de Testigos de Jehová en el mundo, de éstos, 18.500 trabajan en las fábricas y centrales. El resto son usados para distribuir “vender” la mercancía, que ellos ya han adquirido, y también como propagandistas y proselitistas. En relación con la colosal distribución, veamos: revistas colocadas en el mundo el año 2000, mil millones. Las revistas colocadas en España fueron 10.386.618. La producción de libros en 1990 se elevó a 51.000.000. El último informe lo presentan en su revista ¡Despertad! Del 22-XII-2000, con una lista de sus libros más vendidos, diciendo que “ desde 1970 la impresión de libros, folletos y revistas ha sobrepasado los 20.000 millones”.
Otros artículos producidos y vendidos son: más de un millón de discos LP. Cada año unos 3 millones de calendarios. En 1993 nos informan que la fabricación de cintas de cassettes llegó a más de 65 millones. Llegados a 1996 habían fabricado 7.000.000 de video cintas. El primer CD-ROM fabricado por ellos ya lo distribuyeron en nueve idiomas. También venden disquetes, postales, bolígrafos, etc. Y cada Testigo debe entregar un informe todos los meses, del trabajo realizado.
Los testigos ya no son vendedores, ahora son mendigos
Debido a que algunos gobiernos han tachado a los Testigos de Jehová de comercialistas y les exigen pagar impuestos, se inventaron el sistema de entregar la literatura “gratis”, pero mendigando un donativo para Obra Mundial de la Sociedad. Son, casi, obligados a pedir, mendigando un donativo, pero les advierten que nunca deben decir que es por la literatura, sino para la “Obra Mundial”. En su boletín mensual “Ministerio del Reino”, todos los meses les recalcan que deben pedir donativos, mendigar.
El timo de los Salones del Reino
La Watchtower anima a sus miembros a construir o comprar locales para habilitar sus Salones del Reino, pero les “recomiendan”: “que se abstengan de obtener la financiación de sus proyectos mediante bancos y/o sociedades financieras”. Es la propia S.A. Watchtower quien opera como prestamista, incluso exigiéndoles intereses del 6%. Pero, ¿está registrada y paga impuestos como prestamista?. No siendo así está defraudando a Hacienda.
El TIMO consiste en que después que los pobres Testigos, con esfuerzo económico, consiguen devolver el préstamo, el local se registra a nombre, no de quienes lo pagaron, sino a nombre de Testigos de Jehová, y como la sucursal de España está dirigida y controlada por la Central de América, todo pasa a otras manos. Los miembros que lo pagaron no son dueños de nada. Otro fraude a Hacienda pudiera ser que la Watchtower también es aseguradora de los Salones, sin estar autorizada ni pagar matricula fiscal.
Hasta el momento son más de 1000 los Salones habilitados en España, aunque en propiedad solo rondan el 40%. La superficie media de cada uno de esos Salones es de 154 metros cuadrados, que multiplicado por mil nos da 61.600 metros. Ahora si calculamos por lo bajo a 180.000 Pts. El metro cuadrado, ¿cuánto sale?. El cálculo se lo dejo a ustedes.
Obreros sin salario ni seguridad social
La S.A. Watchtower en España tiene un total de 568 trabajadores de tiempo completo, sin salario ni Seguridad Social. De éstos, 245 son Precursores Especiales, otros 73 Superintendentes de Circuito y Distrito, más 250 trabajadores en la fábrica de Ajalvir. ¿Eso es legal?
Esperamos que, como lo hizo Francia, asimismo la Fiscalía de Hacienda española investigue estas irregularidades. Por nuestra parte deseamos que tanto las autoridades como la ciudadanía se enteren de estos TIMOS.
Hoy día los Testigos de Jehová están perdiendo fuerza en las ciudades por lo que se trasladan a los pequeños pueblos y aldeas para lavarle el cerebro a los paisanos y seguir con sus negocios
Liberado de la inmoralidad y corrupción de los Testigos de Jehová
El presente relato tiene que ver con la inmoralidad camuflada que existe dentro de las congregaciones de testigos de Jehová.
Como todos sabemos, los jóvenes son presa más vulnerable de todo tipo de situaciones difíciles y de decisiones a tomar en la vida. La Watchtower tiende a desanimar a los jóvenes testigos a estudiar una carrera universitaria o a dedicar muchas horas en un trabajo digno como puede ser un trabajo de oficina bien remunerado.
De quienes buscan sacar más provecho la Watchtower es de los jóvenes, especialmente de aquellos que muestran un interés genuino en sus reuniones. Estos suelen ser estudiantes de la Biblia aún no bautizados, y solamente en el caso de que el joven tenga una fuerte unidad familiar o provenga de una familia de profesionales con una fuerte “personalidad”, la Watchtower no se mete mucho en la vida de este joven, pues saben que a la larga lo van a perder como Testigo de Jehová, y la opinión Watchtoweriana no tiene mayor trascendencia en su mente y objetivos. A este joven lo ven ellos como espía infiltrado, una opinión muy egoísta que tienen los TJ, puesto que por muy intelectual que sea un individuo igual posee necesidades espirituales como todos los demás, sólo que la Watchtower sabe que no puede cubrirlas, puesto que su doctrina no es bíblica y el muchacho se va a dar cuenta de esto tarde o temprano.
Pues esto mismo sucedió en mi caso y en el caso de muchos jóvenes. Yo asistía con mi madre, una mujer de carácter fuerte, la cual siempre iba conmigo al salón del reino. Ella no es testigo de Jehová bautizada, aunque fue una estudiante y publicadora por un tiempo. Mi madre, mi gran amiga con quien siempre yo andaba junto, cuestionábamos mucho lo que la WT enseñaba, especialmente cuando nos daban estudio bíblico o cuando nos reuníamos en el estudio del libro en las casas. Lo que paso a contarles les va a parecer algo inaudito, pero así fue de real.
Les cuento que un grupito de Testigos de Jehová adultos y jóvenes comenzaron a mofarse de mi actitud de andar junto con mi madre y de no asociarme con otros testigos de Jehová. Ellos llegaron al punto de llamarme NERD e hijo de mamita como si yo fuera un pusilánime. Esto ni en el “mundo” me había pasado. Sinceramente ellos, “Testigos de Jehová”, parecían vulgares pandilleros resentidos criticando la unidad que reflejábamos mi madre y yo y el resto de mi familia no testigo. En el fondo los ancianos sabían que no les estaba resultando el lavado de cerebro completamente en nosotros. Cuando comentábamos en el estudio de La Atalaya, citábamos aspectos científicos en nuestras propias palabras, o mencionábamos referencias de biblias como la King James o Reina Valera y los ancianos enrojecían del coraje al escuchar nuestros comentarios. Ellos querían que yo lea lo que decía el párrafo y punto.
Juntos, mi madre y yo, nos enteramos de otras inmoralidades, como por ejemplo, de hermanitas adolescentes que se prostituían dando servicios privados. Hermanitas mayores divorciadas que en su casa recibían a jóvenes Testigos de Jehová luego de la jornada de predicación para encuentros “amorosos”, hijos de ancianos metidos en el alcohol y las drogas, lesbianismo entre jovencitas, negocios entre testigos que no eran del todo lícitos, y toda una gama de repugnancias atroces dentro de la Watchtower, la supuesta religión verdadera.
Así es mis estimados amigos. Dentro de esta organización diabólica existe todo esto bajo la alfombra, y Dios está muy lejos de esta fábrica de libros, folletos, y revistas Americana. Esta organización es un simple club social donde van hipócritas y resentidos a saciar sus instintos de la carne.
Un saludo muy cordial
Juan Carlos Medina
(exTestigo de Jehová feliz)
miércoles, 4 de agosto de 2010
Feira do Xamón da Cañiza
44 Aniversario 1966 & 2010
Carmen D.
LA JORNADA DE DEGUSTACIÓN COMIENZA A LAS 11 EN LA PLAZA MAYOR
La Jornada Gastronómica da Feira do Xamón de A Cañiza comenzará oficialmente a las 11:00 horas de la mañana del día 15 de agosto, por 44 año consecutivo, con la venta de raciones en la Plaza Mayor de la Villa. No obstante los diferentes establecimientos hosteleros de la localidad comenzarán su feria días antes, ofreciendo este exquisito producto a todos aquellos que deseen visitarnos durante el fin de semana del 14 y 15. En este punto hay que reseñar, para todos aquellos que no puedan acudir a esta cita del verano gallego, que esta oferta gastronómica se mantiene durante todo el año en sus distintas especialidades (jamón curado, cocido gallego, lacón con grelos, empanada de jamón, tortilla… todo ello regado por los mejores vinos del Paradanta y del Condado).
Sin embargo el 15 de agosto es la cita oficial con el jamón de A Cañiza, que se ha convertido en uno de los productos cárnicos de mayor calidad de Galicia. Por ello desde 1966 se sigue celebrando con gran éxito su feria, manteniendo su calidad y atrayendo, año tras año, mayor número de turistas.
Aunque los visitantes pueden empezar a degustar el jamón en sus distintas especialidades a partir de las 11 de la mañana, habrá que esperar hasta el mediodía para que comience el desfile de la conocida Comitiva do Xamón que iniciará su recorrido desde las instalaciones de la Casa Consistorial. El desfile estará encabezado por los típicos carros del país seguidos de jóvenes de la localidad ataviados con los trajes regionales portando las famosas bandejas de jamón. Todos ellos estarán acompañados por la Banda de Gaitas y Grupo de Baile de la Asociación Cultural y Deportiva Santa Cristina de Valeixe, por los centenarios cabezudos de A Cañiza – con más de 120 años de historia- y por los integrantes de la Cofradía del Jamón. La comitiva desfilará por las calles de A Cañiza hasta llegar a la Plaza Mayor de la Villa donde se pueden adquirir los tickets que dan derecho a la degustación de las diferentes tapas de jamón puestas a la venta: jamón curado, jamón asado, jamón cocido en vino tinto, empanada de jamón y tortilla de jamón, acompañadas todas las tapas de pan y vino o refrescos. Todas las especialidades se venderán al mismo precio: 4,00 €uros, manteniendo el precio fijado desde la edición del 2.005.
Después de la bienvenida de rigor ofrecida por el Alcalde de A Cañiza, César José Mera Rodríguez, se entregarán los premios de Narración y de Pintura con motivo del XLIV Aniversario de la Feria, en sus dos modalidades de infantil y juvenil. A continuación se dará paso al grupo musical TOKIO que será el encargado de amenizar la jornada matinal.
La degustación oficial, como ya se mencionó, empezará a las 11:00 horas y como viene siendo habitual finalizará sobre las 3 de la tarde. Está previsto que durante estas 4 horas los miembros de la organización atiendan a cerca de 10.000 personas. A partir de esta hora se dará el relevo a los 40 establecimientos de hostelería de la Villa, para que estos, durante el resto de la jornada, puedan ofrecer sus particulares variedades de jamón.
Por la tarde tendrán lugar diversas actividades entre las que destacará la Fiesta Infantil “Feira do Xamón”, que viene celebrándose por cuarto año consecutivo y que está teniendo una gran aceptación entre los más pequeños. Será la calle peatonal del Carmen la que albergue esta actividad y estará amenizada por el grupo Troula Animación, con talleres de maquillaje, globoflexia, papiroflexia, taller de mimos y marionetas y un espectáculo de payasos y zancudos que animarán desde las 18:00 a las 20:30 horas.
También a las 18:00 horas se celebrará en el campo de fútbol municipal do Vieiro el encuentro de la 44 edición de la Feria entre el Club de Fútbol Cañiza y el Club de Fútbol de la localidad vecina de Arbo. Y el santuario de Nuestra Señora la Virgen Santa María de A Franqueira acogerá el segundo Concierto de Música Medieval Feira do Xamón en el que actuará el coro masculino Vox Organalis
A partir de las 22:00 horas comenzará la verbena nocturna a cargo de la prestigiosa orquesta CHARLESTON y el Grupo Tokio.
COMO SE PREPARA LA JORNADA GASTRONÓMICA
La jornada gastronómica del 15 de agosto viene acaparando éxitos año tras año y ello se constata en la multitud de visitantes que deciden acudir a esta cita. Cifra de afluencia de gente que se ve acrecentada cada edición. Ello se debe a la excelente calidad de este producto cárnico que en las altas tierras de A Cañiza consigue un nivel de curación en su punto exacto, debido a que el municipio cuenta con un clima frío y a la vez seco. El nivel de altitud apropiado y la profesionalidad de los empresarios del jamón hacen que el producto se presente en su mejor momento de degustación. Pero la fiesta no sería lo que es sin el esfuerzo de los miembros de la organización que metódicamente trabajan para que durante el 15 de agosto todos acaben complacidos y bien atendidos.
Al margen de todas las actuaciones llevadas a cabo con meses de antelación para poder organizar la fiesta (contratación de las orquestas y grupos de baile y animación, adquisición de intendencia para organizar el evento, iluminación, reserva del producto base, el jamón, a los dos secaderos de Jamón de la Villa: Jamones Paradanta y Flor de A Cañiza, reserva de los otros productos, confección y edición de cartelería y folletos informativos, campaña de comunicación en prensa ademáis de la selección y preparación de los medios humanos que participarán en la jornada), los trabajos desarrollados en los días anteriores son claves para que la jornada finalice con el éxito previsto.
El día anterior, 14 de agosto, desde las 7:00 de la mañana cerca de 20 personas trabajan cortando en lonchas más de 1200 kilos de jamón deshuesado que se emplatarán en raciones. Siguiendo un orden ya conocido desde hace muchas ediciones, los trabajadores cortan, emplatan y envuelven las raciones de jamón curado para luego almacenarlas en neveras especiales al efecto, de manera que durante estas 24 horas anteriores a la edición el jamón no pierda su frescura y el sabor tan característico. Al mismo tiempo se preparan los ingredientes para elaborar las tortillas de jamón, las empanadas, el jamón asado y el jamón cocido en vino tinto que se ofertarán en la Feria. Estos trabajos suelen finalizar sobre las 21:00 horas del día 14 de agosto. Un grupo de mujeres volverá a las instalaciones preparadas al efecto en la madrugada del día 15 para terminar la faena.
Además de la exquisitez del producto, a Feira do Xamón destaca también por el montaje de las infraestructuras que reciben al visitante en la Plaza Mayor. Este recinto se convierte por este día, desde hace 44 años, en una improvisada taberna al aire libre donde miles de comensales disfrutan de las delicias del jamón. Estas infraestructuras comienzan a montarse sobre las 6:00 de la mañana.
Primero se retiran de la Plaza Mayor los restos de suciedad dejados por la verbena nocturna así como los elementos ornamentales que puedan ocasionar algún incidente. A continuación 30 empleados del Ayuntamiento de A Cañiza comienzan con las labores de colocación de las infraestructuras de colmo y paja supervisados por los encargados de la organización (puestos de degustación, palloza de venta de tickets, cerca de medio centenar de grandes mesas con tejados de colmo para salvar a los comensales del calor…). Este montaje dura cerca de 3 horas. Una vez acabado se limpia a conciencia de nuevo el recinto y se aplican los detalles ornamentales que visten de colorido la jornada: guirnaldas de flores, manteles de encaje, carteles anunciadores, etc. Una vez que esta infraestructura está montada, se procede a trasladar todos los productos (tapas de jamón, pan, vino y refrescos) hasta la Plaza Mayor para apilarlos adecuadamente y prepararlos para servir.
A las 11:00 en punto, los encargados de vender los tickets, reciben la orden de comenzar la venta.
Como cada año, los cañicenses aguardan con cariño esta cita para ofrecer su mejor producto, el jamón, y dar a conocer este municipio de media montaña que destaca sobre todo por su diversidad paisajística con valles, hondonadas y montañas que jalonan su orografía y ofrecen la excusa perfecta para perderse entre senderos.
DESDE EL AÑO 1976 EL ALCALDE DE A CAÑIZA, CÉSAR MERA, HA VENIDO IMPULSANDO DE FORMA DECIDIDA A FEIRA DO XAMÓN
Diez años después de la celebración de la 1ª edición, en el año 1976, el actual regidor del Ayuntamiento de A Cañiza, D. César José Mera Rodríguez, tomaba posesión de su cargo como Alcalde- Presidente de la Villa. Desde el principio impulsó de una forma clara y decidida la potenciación de esta Fiesta también en una doble vertiente: promocionando el jamón como producto típico de A Cañiza y aprovechar esta coyuntura para dar a conocer al visitante la zona.
Para conseguir estos dos objetivos se creó una buena infraestructura turística, como la piscina al aire libre de “As Grades” que se ha reformado recientemente y en la que se ha acometido una importantísima mejora, dotándola además de diversos elementos lúdicos, la piscina climatizada, el camping “Carballo do Marco” diferentes espacios deportivos y áreas recreativas y de esparcimiento. Como complemento a esta oferta turística en la época estival, el Ayuntamiento, desde hace varios años, ha venido intensificado las ofertas culturales con la elaboración de un selecto programa de verano para todos los públicos.
LOS INICIOS DE LA FIESTA
La popular Fiesta del Jamón de A Cañiza, se concibió originariamente como una feria gastronómica dedicada en exclusiva a ensalzar uno de los productos cárnicos de más renombre de la zona. En el año 1966 se celebró la primera edición que comenzó a prepararse y a organizarse unos meses antes, concretamente en primavera.
El Gobernador Civil de la Provincia de aquel entonces, cargo que hoy en día ha desaparecido y representa el Subdelegado del Gobierno, D. Ramón Encinares Diéguez, en una visita que realizó a la Villa en la primavera del 66 y en el marco de un coloquio que se celebró en el Consejo Abierto del Ayuntamiento, puso de manifiesto la conveniencia de dar a conocer los productos agrícolas y ganaderos de la Comarca, tarea que se venía desarrollando en toda la provincia de Pontevedra. En este coloquio, se concluyó que era prioritario promocionar, ensalzar y dar apoyo a estos productos y considerando que en el municipio de A Cañiza existía una gran tradición y sobre todo producción agrícola y ganadera, se decidió que la mejor manera de darse a conocer era mediante la celebración de una feria dedicada en exclusiva a promocionar uno de ellos, el de más fama: el jamón.
Con la celebración del evento se pretendía además conseguir otro objetivo igualmente importante, convertir esta Villa en un referente de visita obligada en la época estival. El Alcalde de aquel entonces, D. Antonio Romero Pacheco recogió la idea y el Concejal de Cultura del equipo de gobierno, D.Mauricio Troncoso Castro, dijo en ese momento que él se haría cargo de esa Comisión que presidiría durante cuatro años más. Ese mismo año y con solo tres meses para preparar la fiesta, se celebró la 1ª Feria del Jamón. También en esta fecha se celebraría el primer Concurso de Ganado de A Cañiza, en el que participaron sementales de la Jefatura Provincial de Ganadería de Pontevedra y de la Excma. Diputación. Feria que contó con una gran acogida, aunque años más tarde dejaría de celebrarse.
CÓMO SE ORGANIZÓ LA EDICIÓN DEL 66
Era prioritario escoger y marcar una fecha. Después de barajar varios días, la organización se decantó por el día 15 de agosto porque, en esas fechas, A Cañiza acogía gran número de veraneantes y además se podía garantizar que el buen tiempo acompañara la celebración, aunque esta no era una baza muy segura, sobre todo en Galicia. Años después se pensaría en la posibilidad de cambiar la fecha porque en ese día se celebraban verbenas en casi todos los municipios de la zona y se empezaban a plantear problemas en la contratación de orquestas, que en aquel entonces eran muy pocas y demasiado caras. Pero esta idea no cuajó por considerarla demasiado arriesgada una vez que las primeras ediciones habían sido exitosas.
Para organizar la fiesta se crearon dos comisiones, una encargada de la contratación de las orquestas y otra responsable exclusivamente de organizar la jornada gastronómica. Esta última comisión estaba integrada por D. Tirso Pérez Gómez, D. Emilio Bacelar Queimadelos, D. Alejandro Pacheco Castro y D. Pedro Martínez Míguez, coordinados por D. Mauricio Troncoso.
La organización deseaba celebrar una edición con categoría y con estilo, pero sobre todo querían impregnarle un sello especial que las diferenciara de otras ferias y para ello estudiaron casi todas las jornadas gastronómicas que se celebraban en los alrededores. Decidieron que el evento se presentase en la Plaza Mayor de la Villa que por aquel entonces era de cemento y contaba con un pequeño palco de conciertos circular. Para decorar este recinto se pensó en llenar la Plaza de elementos “enxebres”, muy gallegos y llamativos y nada mejor que pallozas de colmo para cumplir este objetivo. Se construyó también un cobertizo de casqueiros. En esa primera edición se presentarían cinco stands y en la construcción y diseño de los mismos tuvo mucho que ver D. Emilio conocido como “de la Alejandrina” que trabajó incansablemente aportando ideas y posteriormente colaborando con la comisión, aún sin pertenecer a ella.
Con el paso de los años y como consecuencia de la afluencia masiva de gente se hizo necesario adaptar el recinto de forma que los visitantes y vecinos pudieran disfrutar de la jornada lo más cómodamente posible. Para ello se construyeron mesas de madera cubiertas con un tejado de paja que además de decorar y dar servicio, protegen del intenso calor que acom paña casi todos los días 15 de agosto.
Volviendo a la primera edición, para llenar los stands se contó con la colaboración de los tratantes y comerciantes de Maside, Carballiño y alrededores que durante todo el año compraban por las parroquias de A Cañiza los jamones, porque ya en aquella fecha, la fama del buen jamón de la zona se conocía muy bien. La Comisión se encontró con cierto rechazo en un principio pero con tesón y poder de convicción se consiguió que la primera edición arrancase con 5 stands (dos de los empresarios de A Cañiza, uno del Ayuntamiento y dos de los empresarios de Carballiño).
Además de esta exposición, se ofreció una degustación gratuita de jamón a todos los visitantes, tarea encomendada a los jóvenes del municipio que ataviados con los trajes regionales agasajaron a los turistas.
En la promoción de la feria jugó un papel fundamental la prensa y en concreto el periódico FARO DE VIGO. Los señores Cameselle y Velle, con sus aportaciones periodísticas, dieron a la feria el impulso que necesitaba para su lanzamiento definitivo. Estos dos profesionales, junto con D.Leoncio Bacelar y D.Mauricio Troncoso idearon el diseño del cartel en el edificio de la conocida imprenta “Bacelar”. El cartel, hoy en día, cuarenta años después, todavía se mantiene.
Las labores de promoción se continuarían durante los primeros años. También por aquella época comenzaba a celebrarse la feria exposición de Galicia FEXDEGA en Vilagarcía de Arousa. A Cañiza participaría con su peculiar palloza en la primera y en la segunda edición de esta feria. Como anécdota señalar que la palloza en la que se albergaban los jamones estaba coronada por un gran muñeco ataviado con un smoking que era propiedad de D. Mauricio Troncoso.
Es de destacar la colaboración desinteresada y altruista de todas estas personas que aportaron su esfuerzo, sus ideas e incluso su patrimonio personal para que la feria saliera adelante. En este apartado también se incluyen los empresarios y comerciantes de A Cañiza que apoyaron este evento desde sus comienzos y que apostaron por la promoción del jamón.
No es casual que durante estos años comenzaran a celebrarse casi todas las ferias gastronómicas que tienen lugar actualmente en nuestra Provincia. Las autoridades, ya en aquellos años, se habían percatado de la importancia de la promoción turística para poder activar el comercio y sobre todo las pequeñas economías locales. Se pensaba que la celebración de una feria de degustación y exposición podría servir como una plataforma perfecta para dar ese impulso tan necesario. La idea no pudo ser más certera y más exitosa y prueba de ello son las ediciones que año tras año acogen mayor número de visitantes. Hoy la feria del Jamón es conocida en casi toda la Comunidad Autónoma y un referente del verano pontevedrés.
Carmen D.
LA JORNADA DE DEGUSTACIÓN COMIENZA A LAS 11 EN LA PLAZA MAYOR
La Jornada Gastronómica da Feira do Xamón de A Cañiza comenzará oficialmente a las 11:00 horas de la mañana del día 15 de agosto, por 44 año consecutivo, con la venta de raciones en la Plaza Mayor de la Villa. No obstante los diferentes establecimientos hosteleros de la localidad comenzarán su feria días antes, ofreciendo este exquisito producto a todos aquellos que deseen visitarnos durante el fin de semana del 14 y 15. En este punto hay que reseñar, para todos aquellos que no puedan acudir a esta cita del verano gallego, que esta oferta gastronómica se mantiene durante todo el año en sus distintas especialidades (jamón curado, cocido gallego, lacón con grelos, empanada de jamón, tortilla… todo ello regado por los mejores vinos del Paradanta y del Condado).
Sin embargo el 15 de agosto es la cita oficial con el jamón de A Cañiza, que se ha convertido en uno de los productos cárnicos de mayor calidad de Galicia. Por ello desde 1966 se sigue celebrando con gran éxito su feria, manteniendo su calidad y atrayendo, año tras año, mayor número de turistas.
Aunque los visitantes pueden empezar a degustar el jamón en sus distintas especialidades a partir de las 11 de la mañana, habrá que esperar hasta el mediodía para que comience el desfile de la conocida Comitiva do Xamón que iniciará su recorrido desde las instalaciones de la Casa Consistorial. El desfile estará encabezado por los típicos carros del país seguidos de jóvenes de la localidad ataviados con los trajes regionales portando las famosas bandejas de jamón. Todos ellos estarán acompañados por la Banda de Gaitas y Grupo de Baile de la Asociación Cultural y Deportiva Santa Cristina de Valeixe, por los centenarios cabezudos de A Cañiza – con más de 120 años de historia- y por los integrantes de la Cofradía del Jamón. La comitiva desfilará por las calles de A Cañiza hasta llegar a la Plaza Mayor de la Villa donde se pueden adquirir los tickets que dan derecho a la degustación de las diferentes tapas de jamón puestas a la venta: jamón curado, jamón asado, jamón cocido en vino tinto, empanada de jamón y tortilla de jamón, acompañadas todas las tapas de pan y vino o refrescos. Todas las especialidades se venderán al mismo precio: 4,00 €uros, manteniendo el precio fijado desde la edición del 2.005.
Después de la bienvenida de rigor ofrecida por el Alcalde de A Cañiza, César José Mera Rodríguez, se entregarán los premios de Narración y de Pintura con motivo del XLIV Aniversario de la Feria, en sus dos modalidades de infantil y juvenil. A continuación se dará paso al grupo musical TOKIO que será el encargado de amenizar la jornada matinal.
La degustación oficial, como ya se mencionó, empezará a las 11:00 horas y como viene siendo habitual finalizará sobre las 3 de la tarde. Está previsto que durante estas 4 horas los miembros de la organización atiendan a cerca de 10.000 personas. A partir de esta hora se dará el relevo a los 40 establecimientos de hostelería de la Villa, para que estos, durante el resto de la jornada, puedan ofrecer sus particulares variedades de jamón.
Por la tarde tendrán lugar diversas actividades entre las que destacará la Fiesta Infantil “Feira do Xamón”, que viene celebrándose por cuarto año consecutivo y que está teniendo una gran aceptación entre los más pequeños. Será la calle peatonal del Carmen la que albergue esta actividad y estará amenizada por el grupo Troula Animación, con talleres de maquillaje, globoflexia, papiroflexia, taller de mimos y marionetas y un espectáculo de payasos y zancudos que animarán desde las 18:00 a las 20:30 horas.
También a las 18:00 horas se celebrará en el campo de fútbol municipal do Vieiro el encuentro de la 44 edición de la Feria entre el Club de Fútbol Cañiza y el Club de Fútbol de la localidad vecina de Arbo. Y el santuario de Nuestra Señora la Virgen Santa María de A Franqueira acogerá el segundo Concierto de Música Medieval Feira do Xamón en el que actuará el coro masculino Vox Organalis
A partir de las 22:00 horas comenzará la verbena nocturna a cargo de la prestigiosa orquesta CHARLESTON y el Grupo Tokio.
COMO SE PREPARA LA JORNADA GASTRONÓMICA
La jornada gastronómica del 15 de agosto viene acaparando éxitos año tras año y ello se constata en la multitud de visitantes que deciden acudir a esta cita. Cifra de afluencia de gente que se ve acrecentada cada edición. Ello se debe a la excelente calidad de este producto cárnico que en las altas tierras de A Cañiza consigue un nivel de curación en su punto exacto, debido a que el municipio cuenta con un clima frío y a la vez seco. El nivel de altitud apropiado y la profesionalidad de los empresarios del jamón hacen que el producto se presente en su mejor momento de degustación. Pero la fiesta no sería lo que es sin el esfuerzo de los miembros de la organización que metódicamente trabajan para que durante el 15 de agosto todos acaben complacidos y bien atendidos.
Al margen de todas las actuaciones llevadas a cabo con meses de antelación para poder organizar la fiesta (contratación de las orquestas y grupos de baile y animación, adquisición de intendencia para organizar el evento, iluminación, reserva del producto base, el jamón, a los dos secaderos de Jamón de la Villa: Jamones Paradanta y Flor de A Cañiza, reserva de los otros productos, confección y edición de cartelería y folletos informativos, campaña de comunicación en prensa ademáis de la selección y preparación de los medios humanos que participarán en la jornada), los trabajos desarrollados en los días anteriores son claves para que la jornada finalice con el éxito previsto.
El día anterior, 14 de agosto, desde las 7:00 de la mañana cerca de 20 personas trabajan cortando en lonchas más de 1200 kilos de jamón deshuesado que se emplatarán en raciones. Siguiendo un orden ya conocido desde hace muchas ediciones, los trabajadores cortan, emplatan y envuelven las raciones de jamón curado para luego almacenarlas en neveras especiales al efecto, de manera que durante estas 24 horas anteriores a la edición el jamón no pierda su frescura y el sabor tan característico. Al mismo tiempo se preparan los ingredientes para elaborar las tortillas de jamón, las empanadas, el jamón asado y el jamón cocido en vino tinto que se ofertarán en la Feria. Estos trabajos suelen finalizar sobre las 21:00 horas del día 14 de agosto. Un grupo de mujeres volverá a las instalaciones preparadas al efecto en la madrugada del día 15 para terminar la faena.
Además de la exquisitez del producto, a Feira do Xamón destaca también por el montaje de las infraestructuras que reciben al visitante en la Plaza Mayor. Este recinto se convierte por este día, desde hace 44 años, en una improvisada taberna al aire libre donde miles de comensales disfrutan de las delicias del jamón. Estas infraestructuras comienzan a montarse sobre las 6:00 de la mañana.
Primero se retiran de la Plaza Mayor los restos de suciedad dejados por la verbena nocturna así como los elementos ornamentales que puedan ocasionar algún incidente. A continuación 30 empleados del Ayuntamiento de A Cañiza comienzan con las labores de colocación de las infraestructuras de colmo y paja supervisados por los encargados de la organización (puestos de degustación, palloza de venta de tickets, cerca de medio centenar de grandes mesas con tejados de colmo para salvar a los comensales del calor…). Este montaje dura cerca de 3 horas. Una vez acabado se limpia a conciencia de nuevo el recinto y se aplican los detalles ornamentales que visten de colorido la jornada: guirnaldas de flores, manteles de encaje, carteles anunciadores, etc. Una vez que esta infraestructura está montada, se procede a trasladar todos los productos (tapas de jamón, pan, vino y refrescos) hasta la Plaza Mayor para apilarlos adecuadamente y prepararlos para servir.
A las 11:00 en punto, los encargados de vender los tickets, reciben la orden de comenzar la venta.
Como cada año, los cañicenses aguardan con cariño esta cita para ofrecer su mejor producto, el jamón, y dar a conocer este municipio de media montaña que destaca sobre todo por su diversidad paisajística con valles, hondonadas y montañas que jalonan su orografía y ofrecen la excusa perfecta para perderse entre senderos.
DESDE EL AÑO 1976 EL ALCALDE DE A CAÑIZA, CÉSAR MERA, HA VENIDO IMPULSANDO DE FORMA DECIDIDA A FEIRA DO XAMÓN
Diez años después de la celebración de la 1ª edición, en el año 1976, el actual regidor del Ayuntamiento de A Cañiza, D. César José Mera Rodríguez, tomaba posesión de su cargo como Alcalde- Presidente de la Villa. Desde el principio impulsó de una forma clara y decidida la potenciación de esta Fiesta también en una doble vertiente: promocionando el jamón como producto típico de A Cañiza y aprovechar esta coyuntura para dar a conocer al visitante la zona.
Para conseguir estos dos objetivos se creó una buena infraestructura turística, como la piscina al aire libre de “As Grades” que se ha reformado recientemente y en la que se ha acometido una importantísima mejora, dotándola además de diversos elementos lúdicos, la piscina climatizada, el camping “Carballo do Marco” diferentes espacios deportivos y áreas recreativas y de esparcimiento. Como complemento a esta oferta turística en la época estival, el Ayuntamiento, desde hace varios años, ha venido intensificado las ofertas culturales con la elaboración de un selecto programa de verano para todos los públicos.
LOS INICIOS DE LA FIESTA
La popular Fiesta del Jamón de A Cañiza, se concibió originariamente como una feria gastronómica dedicada en exclusiva a ensalzar uno de los productos cárnicos de más renombre de la zona. En el año 1966 se celebró la primera edición que comenzó a prepararse y a organizarse unos meses antes, concretamente en primavera.
El Gobernador Civil de la Provincia de aquel entonces, cargo que hoy en día ha desaparecido y representa el Subdelegado del Gobierno, D. Ramón Encinares Diéguez, en una visita que realizó a la Villa en la primavera del 66 y en el marco de un coloquio que se celebró en el Consejo Abierto del Ayuntamiento, puso de manifiesto la conveniencia de dar a conocer los productos agrícolas y ganaderos de la Comarca, tarea que se venía desarrollando en toda la provincia de Pontevedra. En este coloquio, se concluyó que era prioritario promocionar, ensalzar y dar apoyo a estos productos y considerando que en el municipio de A Cañiza existía una gran tradición y sobre todo producción agrícola y ganadera, se decidió que la mejor manera de darse a conocer era mediante la celebración de una feria dedicada en exclusiva a promocionar uno de ellos, el de más fama: el jamón.
Con la celebración del evento se pretendía además conseguir otro objetivo igualmente importante, convertir esta Villa en un referente de visita obligada en la época estival. El Alcalde de aquel entonces, D. Antonio Romero Pacheco recogió la idea y el Concejal de Cultura del equipo de gobierno, D.Mauricio Troncoso Castro, dijo en ese momento que él se haría cargo de esa Comisión que presidiría durante cuatro años más. Ese mismo año y con solo tres meses para preparar la fiesta, se celebró la 1ª Feria del Jamón. También en esta fecha se celebraría el primer Concurso de Ganado de A Cañiza, en el que participaron sementales de la Jefatura Provincial de Ganadería de Pontevedra y de la Excma. Diputación. Feria que contó con una gran acogida, aunque años más tarde dejaría de celebrarse.
CÓMO SE ORGANIZÓ LA EDICIÓN DEL 66
Era prioritario escoger y marcar una fecha. Después de barajar varios días, la organización se decantó por el día 15 de agosto porque, en esas fechas, A Cañiza acogía gran número de veraneantes y además se podía garantizar que el buen tiempo acompañara la celebración, aunque esta no era una baza muy segura, sobre todo en Galicia. Años después se pensaría en la posibilidad de cambiar la fecha porque en ese día se celebraban verbenas en casi todos los municipios de la zona y se empezaban a plantear problemas en la contratación de orquestas, que en aquel entonces eran muy pocas y demasiado caras. Pero esta idea no cuajó por considerarla demasiado arriesgada una vez que las primeras ediciones habían sido exitosas.
Para organizar la fiesta se crearon dos comisiones, una encargada de la contratación de las orquestas y otra responsable exclusivamente de organizar la jornada gastronómica. Esta última comisión estaba integrada por D. Tirso Pérez Gómez, D. Emilio Bacelar Queimadelos, D. Alejandro Pacheco Castro y D. Pedro Martínez Míguez, coordinados por D. Mauricio Troncoso.
La organización deseaba celebrar una edición con categoría y con estilo, pero sobre todo querían impregnarle un sello especial que las diferenciara de otras ferias y para ello estudiaron casi todas las jornadas gastronómicas que se celebraban en los alrededores. Decidieron que el evento se presentase en la Plaza Mayor de la Villa que por aquel entonces era de cemento y contaba con un pequeño palco de conciertos circular. Para decorar este recinto se pensó en llenar la Plaza de elementos “enxebres”, muy gallegos y llamativos y nada mejor que pallozas de colmo para cumplir este objetivo. Se construyó también un cobertizo de casqueiros. En esa primera edición se presentarían cinco stands y en la construcción y diseño de los mismos tuvo mucho que ver D. Emilio conocido como “de la Alejandrina” que trabajó incansablemente aportando ideas y posteriormente colaborando con la comisión, aún sin pertenecer a ella.
Con el paso de los años y como consecuencia de la afluencia masiva de gente se hizo necesario adaptar el recinto de forma que los visitantes y vecinos pudieran disfrutar de la jornada lo más cómodamente posible. Para ello se construyeron mesas de madera cubiertas con un tejado de paja que además de decorar y dar servicio, protegen del intenso calor que acom paña casi todos los días 15 de agosto.
Volviendo a la primera edición, para llenar los stands se contó con la colaboración de los tratantes y comerciantes de Maside, Carballiño y alrededores que durante todo el año compraban por las parroquias de A Cañiza los jamones, porque ya en aquella fecha, la fama del buen jamón de la zona se conocía muy bien. La Comisión se encontró con cierto rechazo en un principio pero con tesón y poder de convicción se consiguió que la primera edición arrancase con 5 stands (dos de los empresarios de A Cañiza, uno del Ayuntamiento y dos de los empresarios de Carballiño).
Además de esta exposición, se ofreció una degustación gratuita de jamón a todos los visitantes, tarea encomendada a los jóvenes del municipio que ataviados con los trajes regionales agasajaron a los turistas.
En la promoción de la feria jugó un papel fundamental la prensa y en concreto el periódico FARO DE VIGO. Los señores Cameselle y Velle, con sus aportaciones periodísticas, dieron a la feria el impulso que necesitaba para su lanzamiento definitivo. Estos dos profesionales, junto con D.Leoncio Bacelar y D.Mauricio Troncoso idearon el diseño del cartel en el edificio de la conocida imprenta “Bacelar”. El cartel, hoy en día, cuarenta años después, todavía se mantiene.
Las labores de promoción se continuarían durante los primeros años. También por aquella época comenzaba a celebrarse la feria exposición de Galicia FEXDEGA en Vilagarcía de Arousa. A Cañiza participaría con su peculiar palloza en la primera y en la segunda edición de esta feria. Como anécdota señalar que la palloza en la que se albergaban los jamones estaba coronada por un gran muñeco ataviado con un smoking que era propiedad de D. Mauricio Troncoso.
Es de destacar la colaboración desinteresada y altruista de todas estas personas que aportaron su esfuerzo, sus ideas e incluso su patrimonio personal para que la feria saliera adelante. En este apartado también se incluyen los empresarios y comerciantes de A Cañiza que apoyaron este evento desde sus comienzos y que apostaron por la promoción del jamón.
No es casual que durante estos años comenzaran a celebrarse casi todas las ferias gastronómicas que tienen lugar actualmente en nuestra Provincia. Las autoridades, ya en aquellos años, se habían percatado de la importancia de la promoción turística para poder activar el comercio y sobre todo las pequeñas economías locales. Se pensaba que la celebración de una feria de degustación y exposición podría servir como una plataforma perfecta para dar ese impulso tan necesario. La idea no pudo ser más certera y más exitosa y prueba de ello son las ediciones que año tras año acogen mayor número de visitantes. Hoy la feria del Jamón es conocida en casi toda la Comunidad Autónoma y un referente del verano pontevedrés.
Etiquetas:
Feira do Xamón da Cañiza
SAN ROQUE DE PEÑA DE FRANCIA
SAN ROQUE DE PEÑA DE FRANCIA
Nelly María Pérez Giráldez
No vamos hablar de los milagros, sobre todo en relación con las pestes, que se le imputan. Ni de la historia de San Roque, ese hombre que nació en Francia, en la ciudad de Montpellier, el año 1295 y que se murió, según dicen algunos, en 1327. Del cual no se conoce su verdadero nombre de pila, pero se utiliza para conocerlo «Roc» o «Roque» que era seguramente su apellido.
No obstante, por diferentes motivos, San Roque se convirtió en uno de los grandes santos populares. Se levantaron capillas en su honor y en otras, y en diferentes iglesias, tienen una imagen de él como es el caso de la capilla de Peña de Francia que acoge al santo y en su torreiro la fiesta que le rinden los fieles y devotos, en su mayoría de la comarca de A Paradanta.
Quizás parte de esa fama se la dio un perro. Seguro que tus padres o tus abuelos te habrán contado la historia del perro de San Roque, ese que le acompaña en las estampitas. ¿Quien fue este perro salvador del santo?, eso lo contaremos, si es posible, en otra ocasión, no obstante quisiera decir que está muy mal lo que hoy en día hacen muchas personas, perdón gente, sobre todo en verano, que abandonan por las calles a tantos perros que les han mostrado su cariño a lo largo del año, bueno sería explicarles a esos que compran o recogen de las perreras a pobres e inocentes animalitos para luego traerlos tirados, con hambre, por las calles o caminos o atados permanentemente, sin pasearlos, o lo que es peor abandonarlos en períodos de vacaciones, pues bien a todos los que hacen este tipo de salvajadas no les vendría mal que escuchasen o leyesen la historia de este animal que le salvó la vida a un santo tan importante como fue Roque.
Hablemos de la fiesta. Las fiestas de San Roque se celebran en Peña de Francia de Parada, A Cañiza, desde hace mucho tiempo. Este año se celebrará los días 30 y 31 de este mes de Julio y el día 1 de Agosto. Si en los años anteriores se puede calificar de éxito la participación: tanto en la comida campestre, que muchos de los asistentes realizan en la preciosa robleda, como el entusiasmo que muestran por las tradiciones los habitantes de esta peculiar parroquia con su misa solemne y la procesión, seguida de la sesión “vermouth” los chorizos asados con pan, los hinchables gratis para los niños,…. todo amenizado por la orquesta Nivea, esto el día 1 de Agosto. Claro que antes el 30 de Julio, después de la novena, habrá la verbena a cargo de Acirema Imagen y el sorteo de un cerdo. El día 31 continúa con una novena a las 19 horas y la verbena que amenizará la orquesta Marazul, compartiendo escenario con un Trío musical y el correspondiente sorteo, en este caso de un cordero. Por lo tanto este año también será un éxito, por lo menos ya los es la programación,
Ahora sólo queda desearles buen tiempo y suerte a todos los sanroquinos y felicitar a la comisión de fiestas por su trabajo.
Nelly María Pérez Giráldez
No vamos hablar de los milagros, sobre todo en relación con las pestes, que se le imputan. Ni de la historia de San Roque, ese hombre que nació en Francia, en la ciudad de Montpellier, el año 1295 y que se murió, según dicen algunos, en 1327. Del cual no se conoce su verdadero nombre de pila, pero se utiliza para conocerlo «Roc» o «Roque» que era seguramente su apellido.
No obstante, por diferentes motivos, San Roque se convirtió en uno de los grandes santos populares. Se levantaron capillas en su honor y en otras, y en diferentes iglesias, tienen una imagen de él como es el caso de la capilla de Peña de Francia que acoge al santo y en su torreiro la fiesta que le rinden los fieles y devotos, en su mayoría de la comarca de A Paradanta.
Quizás parte de esa fama se la dio un perro. Seguro que tus padres o tus abuelos te habrán contado la historia del perro de San Roque, ese que le acompaña en las estampitas. ¿Quien fue este perro salvador del santo?, eso lo contaremos, si es posible, en otra ocasión, no obstante quisiera decir que está muy mal lo que hoy en día hacen muchas personas, perdón gente, sobre todo en verano, que abandonan por las calles a tantos perros que les han mostrado su cariño a lo largo del año, bueno sería explicarles a esos que compran o recogen de las perreras a pobres e inocentes animalitos para luego traerlos tirados, con hambre, por las calles o caminos o atados permanentemente, sin pasearlos, o lo que es peor abandonarlos en períodos de vacaciones, pues bien a todos los que hacen este tipo de salvajadas no les vendría mal que escuchasen o leyesen la historia de este animal que le salvó la vida a un santo tan importante como fue Roque.
Hablemos de la fiesta. Las fiestas de San Roque se celebran en Peña de Francia de Parada, A Cañiza, desde hace mucho tiempo. Este año se celebrará los días 30 y 31 de este mes de Julio y el día 1 de Agosto. Si en los años anteriores se puede calificar de éxito la participación: tanto en la comida campestre, que muchos de los asistentes realizan en la preciosa robleda, como el entusiasmo que muestran por las tradiciones los habitantes de esta peculiar parroquia con su misa solemne y la procesión, seguida de la sesión “vermouth” los chorizos asados con pan, los hinchables gratis para los niños,…. todo amenizado por la orquesta Nivea, esto el día 1 de Agosto. Claro que antes el 30 de Julio, después de la novena, habrá la verbena a cargo de Acirema Imagen y el sorteo de un cerdo. El día 31 continúa con una novena a las 19 horas y la verbena que amenizará la orquesta Marazul, compartiendo escenario con un Trío musical y el correspondiente sorteo, en este caso de un cordero. Por lo tanto este año también será un éxito, por lo menos ya los es la programación,
Ahora sólo queda desearles buen tiempo y suerte a todos los sanroquinos y felicitar a la comisión de fiestas por su trabajo.
Etiquetas:
SAN ROQUE DE PEÑA DE FRANCIA
Os BEANCA
Os BEANCA, S. L.: Cuatro generaciones al pie del cañón en A Cañiza
Cuatro generaciones de tradición y exclusividad. Los Giráldez y la energía de una familia de emprendedores dedicada más de un siglo a la carpintería y a la ebanistería
Nelly Pérez Giráldez
No es necesario decir que el inicio de la carpintería y sobre todo la ebanistería, se dio cuando se observó que cada variedad de madera tenía una textura, color, fragancia y propiedades especiales, y según ellas se utilizaron en unas aplicaciones u otras y que las características especiales de la madera la han convertido en un material básico para construir viviendas, muebles,..… De hecho, el oficio de carpintero es uno de los más antiguos de la humanidad. Al principio se utilizó para hacer garrotes, flechas,… e incluso para útiles de trabajo (arados, herramientas, …), navegación o de dentro de las casa, bancos y sillas de una sola pieza, y más tarde complejos adornos de ebanistería. Hasta nuestros días en que la reducción de las reservas forestales desde la edad media ha aumentado el coste de la madera. Esto ha hecho que hoy se utilicen productos compuestos, como el contrachapado o chapado de madera, el aglomerado y otros en las industrias de fabricación y construcción con madera. Estos nuevos materiales son estables, no se contraen y expanden como sucede con la madera natural cuando profesionales poco avezados son los que la tratan. No requieren largos periodos de secado y pueden someterse a tratamientos químicos para hacerlos impermeables e ignífugos. El chapado, no cabe duda que ha sido una revolución, es muy valioso en carpintería, pues permite recubrir grandes tableros en poco tiempo. De todas formas, a excepción del contrachapado, estos productos compuestos no son tan fuertes como la madera natural. No se pueden curvar o dar forma, por lo que los muebles suelen resultar demasiado cuadrados. Los tornillos y los clavos no los sujetan bien, a no ser que se empleen accesorios de plástico y otros materiales en las ensambladuras.
Pero hoy toca hablar de los Giráldez-BEANCA
Cuatro generaciones y un siglo han pasado desde que Don Adolfo Giráldez, nacido en 1875, en el lugar de A Fraga, barrio del Cacharado, comenzó, muy joven, como ebanista antes de emigrar a la isla de Cuba. Donde a principios del siglo pasado, le hiciera los muebles a la hija del presidente cubano de la época, cuando esta se casó.
Una vez regresado a A Cañiza realizó importantes trabajos, desde un pequeño taller donde puso en práctica su creatividad y habilidad para transformar la madera en delicadas obras de arte, entre los que destaca las preciosas puertas de entrada que tenía la carnicería de su primo, Evaristo Giráldez. No obstante, pasado un tiempo, volvió a emigrar a Argentina para retornar una vez más a A Cañiza, con sus valiosas herramientas manuales que todavía se conservan. Al poco tiempo murió. Años más tarde el pequeño taller se convertiría en lo que hoy és, una importante empresa de renombre local: Os Beanca S. L.
Manolo Giráldez Giráldez, hijo de Adolfo y Anuncia, nacido en 1923, continuó con la profesión familiar. Se casó con Josefa Moure, con la que tuvo cuatro vástagos: Manuel, José Carlos, Paulino y Adolfo. José Carlos fue el que a la postre continuaría la saga aprendiendo el oficio de ebanista y carpintero con su padre, hasta que se jubiló, para entonces disponiendo ya de maquinaria eléctrica desde 1959, la que también se conserva.
José Carlos, que nació en 1955, empezó a trabajar con su padre a los 14 años, aprendiendo el oficio con la poca maquinaria que poseían. Pasado el tiempo se fue modernizando la maquinaria con la idea de mejorar el negocio y el producto, con espíritu emprendedor que caracterizó a la familia desde siempre.
En el año 1999 se constituye la Carpintería Os Beanca S.L. que supliría la antigua denominación comercial de Carpintería José Carlos Giráldez. José Carlos se casó con María del Pilar Loira, matrimonio que dio como fruto tres hijos: José Benito, Ángel y Carlos, constituyendo la cuarta generación de ebanistas y carpinteros a través de los dos primeros que continúan el negocio, un orgullo para todos.
En el 2006, se abrió la tienda de muebles en la carballeira del Cacharado, cuya denominación comercial es Os Beanca S.L. a cuyo frente se encuentra la esposa de José Carlos, la mencionada María del Pilar.
Hoy Carlos Giráldez, acompañado de su esposa y de sus hijos, de los que toma nombre la razón social, continúa promoviendo la tradición y forjando el valor y el reconocimiento de la Villa, y aún más allá de la provincia, que ha logrado la carpintería-ebanistería a través de los años, dedicados al trabajo y acumulando experiencia generación tras generación.
Este es el recorrido de una familia que a través de cuatro generaciones acumulan 135 años de experiencia y de historia en A Cañiza.
Cuatro generaciones de tradición y exclusividad. Los Giráldez y la energía de una familia de emprendedores dedicada más de un siglo a la carpintería y a la ebanistería
Nelly Pérez Giráldez
No es necesario decir que el inicio de la carpintería y sobre todo la ebanistería, se dio cuando se observó que cada variedad de madera tenía una textura, color, fragancia y propiedades especiales, y según ellas se utilizaron en unas aplicaciones u otras y que las características especiales de la madera la han convertido en un material básico para construir viviendas, muebles,..… De hecho, el oficio de carpintero es uno de los más antiguos de la humanidad. Al principio se utilizó para hacer garrotes, flechas,… e incluso para útiles de trabajo (arados, herramientas, …), navegación o de dentro de las casa, bancos y sillas de una sola pieza, y más tarde complejos adornos de ebanistería. Hasta nuestros días en que la reducción de las reservas forestales desde la edad media ha aumentado el coste de la madera. Esto ha hecho que hoy se utilicen productos compuestos, como el contrachapado o chapado de madera, el aglomerado y otros en las industrias de fabricación y construcción con madera. Estos nuevos materiales son estables, no se contraen y expanden como sucede con la madera natural cuando profesionales poco avezados son los que la tratan. No requieren largos periodos de secado y pueden someterse a tratamientos químicos para hacerlos impermeables e ignífugos. El chapado, no cabe duda que ha sido una revolución, es muy valioso en carpintería, pues permite recubrir grandes tableros en poco tiempo. De todas formas, a excepción del contrachapado, estos productos compuestos no son tan fuertes como la madera natural. No se pueden curvar o dar forma, por lo que los muebles suelen resultar demasiado cuadrados. Los tornillos y los clavos no los sujetan bien, a no ser que se empleen accesorios de plástico y otros materiales en las ensambladuras.
Pero hoy toca hablar de los Giráldez-BEANCA
Cuatro generaciones y un siglo han pasado desde que Don Adolfo Giráldez, nacido en 1875, en el lugar de A Fraga, barrio del Cacharado, comenzó, muy joven, como ebanista antes de emigrar a la isla de Cuba. Donde a principios del siglo pasado, le hiciera los muebles a la hija del presidente cubano de la época, cuando esta se casó.
Una vez regresado a A Cañiza realizó importantes trabajos, desde un pequeño taller donde puso en práctica su creatividad y habilidad para transformar la madera en delicadas obras de arte, entre los que destaca las preciosas puertas de entrada que tenía la carnicería de su primo, Evaristo Giráldez. No obstante, pasado un tiempo, volvió a emigrar a Argentina para retornar una vez más a A Cañiza, con sus valiosas herramientas manuales que todavía se conservan. Al poco tiempo murió. Años más tarde el pequeño taller se convertiría en lo que hoy és, una importante empresa de renombre local: Os Beanca S. L.
Manolo Giráldez Giráldez, hijo de Adolfo y Anuncia, nacido en 1923, continuó con la profesión familiar. Se casó con Josefa Moure, con la que tuvo cuatro vástagos: Manuel, José Carlos, Paulino y Adolfo. José Carlos fue el que a la postre continuaría la saga aprendiendo el oficio de ebanista y carpintero con su padre, hasta que se jubiló, para entonces disponiendo ya de maquinaria eléctrica desde 1959, la que también se conserva.
José Carlos, que nació en 1955, empezó a trabajar con su padre a los 14 años, aprendiendo el oficio con la poca maquinaria que poseían. Pasado el tiempo se fue modernizando la maquinaria con la idea de mejorar el negocio y el producto, con espíritu emprendedor que caracterizó a la familia desde siempre.
En el año 1999 se constituye la Carpintería Os Beanca S.L. que supliría la antigua denominación comercial de Carpintería José Carlos Giráldez. José Carlos se casó con María del Pilar Loira, matrimonio que dio como fruto tres hijos: José Benito, Ángel y Carlos, constituyendo la cuarta generación de ebanistas y carpinteros a través de los dos primeros que continúan el negocio, un orgullo para todos.
En el 2006, se abrió la tienda de muebles en la carballeira del Cacharado, cuya denominación comercial es Os Beanca S.L. a cuyo frente se encuentra la esposa de José Carlos, la mencionada María del Pilar.
Hoy Carlos Giráldez, acompañado de su esposa y de sus hijos, de los que toma nombre la razón social, continúa promoviendo la tradición y forjando el valor y el reconocimiento de la Villa, y aún más allá de la provincia, que ha logrado la carpintería-ebanistería a través de los años, dedicados al trabajo y acumulando experiencia generación tras generación.
Este es el recorrido de una familia que a través de cuatro generaciones acumulan 135 años de experiencia y de historia en A Cañiza.
Xilote
Historia do Xilote
Como quen non quere a cousa, Breogán pasoume a describir uns do crimes máis coñecidos, e de feito uns dos que máis estremeceron as conciencias dos homes da bisbarra, algo que dá testemuña con forza ás informacións da época e ás dilixencias levadas a cabo pola Garda Civil. Poucas dubidas quedan de que o crime sobre o que recae tan triste sona foi o crime do Xilote.
O Xilote era natural e veciño da parroquia de Santiago de Parada e tiña a súa casa nas Poldras, número 111. Era unha vivenda pequena de apenas 60 metros cadrados, de planta baixa, que compartía coa súa irmán. Os seus veciños eran Rosa Fernández é Manuel Domínguez, pero vivía na casa de María Antonia Pérez, na Cruz número 95 (Os números dos camiños empezaban a contar desde a concello, ou sexa desde o norte, desde O Cabo, e polo que se ve este camiño do Cabo estaba ven poboado hasta As Poldras).
O Xilote cultivaba as leiras pertencentes a esa casa, que era da súa primeira muller, máis algunhas de seu que lle quedaban nas Poldras e As Caldas (destas últimas a meirande parte eran de María Antonia e lindaban coas de Isolina Rocha Pérez –que vivía nas Caldas, número 104, e emigrou a América onde fican os seus descendentes- e coas de Marcelino Vázquez).
O Xilote, era un home con bigote. Soia levar sombreiro ou pucha, e aínda que non moi alto, ninguén podía negarlle certa elegancia. Ademáis era recoñecido por todos como amante do bo viño. Era, gustara ou non, o terror das mulleres da parroquia de Parada. Un home de toldada historia e de pouco recomendable conduta privada. Un carpinteiro e labrador que nacera nas Poldras e tiña unha irmá chamada Redosinda que ficara na casa paterna, e que co paso do tempo emigrara a América pra gañarse mellor o pan.
O Xilote estaba casado en segundas nupcias con Isaura González, veciña da parroquia de Luneda. Este último matrimonio contraeuno o 9 de abril do ano 1931.
Isaura, maltratada polo seu home –a dicir verdade os veciños lembran xa que tamén a primeira muller había corrido a mesma desgracia-, non puido máis e abandonouno cando habían transcurridos apenas seis meses de contraer matrimonio, en setembro dise mesmo ano 31. Foi parar a Lisboa, a ben seguro fuxindo do Xilote e da súa conduta incorrexible. Na capital lusa foi contratada como serventa.
O Xilote desapareceu o 14 de febreiro de 1932, día dos namorados, da parroquia de Santiago de Parada, termo de A Caniza. A desaparición de Xosé Fernández, -que así se chamaba de pila o susodito- non foi advertida polos veciños ata o día siguinte, 15 de febreiro. Os veciños que viron as portas da súa morada permanentemente pechadas máis tempo do normal decidiron presentar unha denuncia.
Nada se sabia del. Desde entón por toda a parroquia de Santiago de Parada correu o bulo de que fora asasinado e o seu cadáver sepultado nalgún sitio agochado e ignorado.
O Xilote vivía só e como pasaran horas e horas sen que a casa onde habitaba
-casa que fóra da súa primeira esposa María Antonia Pérez, falecida en estrañas circunstancias; morte da que se lle acusou aínda que non se lle puido probar a súa participación- se abrise, no vecindario xurdiu a natural alarma.
Cumpría descifrar a incógnita, pero ninguén se atrevía a forzar a porta da casa que, ao permanecer pechada, envolvíase en néboas de misterio. Pero como o Xilote posuía animais de labor nas varias cortes, así como ovellas e galiñas na casa onde vivía. estes, mordidos pola fame e pola sede, comezaron a rebelarse no seu pecho. Muxidos e balidos desesperados encheron os ámbitos da aldea.
Entón os veciños, apiadados polos sufrimentos daqueles animais, decidíronse a actuaren. Unha comisión trasladouse desde Santiago de Parada ata A Caniza para dar fe do que ocorría ante o Xulgado en forma de denuncia, a resultas do cal o Xuíz de Instrucción da Caniza trasladouse a Santiago de Parada.
O que ninguén no lugar tiña nin a máis menor das dúbidas era que ao Xilote tíñalle que haber pasado algo, e a forza non moi bo. A saber...: dicían que seguramente estaba morto dentro dos muros que lle serviron de casa. Imposible que, de estar vivo, non saltase do leito a demandar auxilio para si mesmo e coidado para os seus animais, tendo en conta o longo tempo transcorrido.
Chegou o Xulgado
O Xuiz entrou polo camiño compartido que accedía a súa vivenda do número 95, e a adega da veciña Joaquina Márquez Fernández do número 96. Entre a expectación abriu o portelo que da entrada os pequenos resíos do Xilote, que ten o sur -entre o camiño que separa a casa da Joaquina das paredes da súa casa-, e de alí pasaron a porta da cociña pola que se entraba á casa do Xilote, que foi franqueada.
A casa estaba baleira. Toda en orde, pero O Xilote desaparecera como por arte de maxia sen deixar rastro. Dos animais fixéronse cargo os veciños, un tal Antón, a quen lle permitiron seguir utilizando unha das cortes do Xilote, a que queda na veira do camiño público o Oeste, ademáis do alpentre que queda na outra veira, mentras non aparecera O Xilote ou se fixeran cargo dela os herdeiros ou o que o Xuiz autorizase.
A casa e fincas que non vendera, que case na súa totalidade pertencían á súa primeira esposa ao non ter aquela herdeiros directos, encargoullas o Xuíz ao veciño Ramón Pérez Lorenzo, alcalde pedáneo naquel tempo. Este e o Xuiz, co paso do tempo, pasáronllas á veciña Carmen Pérez Martínez, familiar directa de María Antonia Pérez, para que, unha vez levantado o embargo da contribución, poidese facerse cargo delas.
O mesmo pasou co capital da súa irmá Redosinda que, ausente no estranxeiro, seica lle levantou o embargo da contribución –que consistía nunha pequena parte da casa das Poldras que compartía, indivisa, có Xilote, e un par de veigas por As Poldras e Caldas- outro veciño, de nome Guillermo Cerqueira. Entón comezaron as pescudas para buscar a Xosé Fernández Pérez, O Xilote.
Transcorridos dous meses desde que aconteceu o relatado, a investiación non arroxara apenas o menor resultado. Do Xilote non aparecera nin se atopara a menor pegada da súa presencia na bisbarra.
Se cadra uns interrogatorios axeitados fixesen que algúns veciños aportasen probas, razóns ou motivos nos que basear as sospeitas que se teñen de que o Xilote foi víctima dun crime.
Os veciños de Santiago de Parada non se resignaron a que fiquase impune un feito deste calibre e dispuxéronse a axudaren á acción da xustiza. Os aldeáns estaban persuadidos de que Xosé Fernández morrera a man airada e tiñan a convicción de que o autor ou autores do crime enterraran o cadáver para borraren as pegadas do delicto. As xentes non se explicaban como a xustiza non esgotara todas as posibilidades para pór en claro o misterio en que aparecía envolto o asunto.
Pero os aldeáns, debido a ese ancestral temor de “andar na xustiza”, son excesivamente parcos nas súas manifestacións á Garda Civil, que continúa as pescudas para aclarar o feito, aunque o natural hermetismo dos labregos faino complicado. Se os campesiños dixesen aos gardas algo que entre eles din ao falar da desaparición do Xilote, a estas horas, se cadra, estaría o misterio aclarado.
Dise que na véspera Xosé Fernández estivo na parroquia de Luneda, pertencente ao termo da Cañiza e limítrofe coa de Parada. A tarde do 14 de febreiro, e se cadra parte da noite, pasouna O Xilote na taberna que en Luneda posúe Xosé Alonso, xogando con dous individuos, un deles veciño da mesma Luneda, e o outro da freguesía de Mourentán.
Carta de persoa veciña que nos merece absoluto crédito e cuxo nome non é preciso pór ao aire, afirmou: "Si, cónstame por razóns obvias, que o 14 de febreiro último, domingo de piñata, O Xilote ocupouse ata as dúas da tarde en enxertar froiteiros dun veciño da Cruz, familiar da primeira muller de Xosé...
Ás tres da tarde O Xilote encamiñouse cara o lugar de Veiga de Chan, acompañado de A Farrapeira, amante do suxeito misteriosamente desaparecido.
A Farrapeira estivera a esperar polo Xilote nun camiño que hai preto da casa na que vivía o presunto asasinado; e segundo declarou unha veciña que falou con aquela, o desaparecido abandonou a casa da súa amante o citado 14 de febreiro á posta do sol, sen lle dicir qué rumbo se propoñía tomar.
Chegou a saberse de fidedigna procedencia que a bo seguro o Xilote non camiñaba o 14 de febreiro vestido con roupa de faena e calzando zocas, como se deixou dicir, cara a parroquia de Luneda. Eso fora o día antes, e motivo de confusión de datas, cando estivo na taberna de Xosé Alonso.
E sábese máis. Días antes de se ter eclipsado, o Xilote traballara como carpinteiro en casa do Cristovo, de onde saía con sol en rota cara a súa morada.
Din que nesas datas o Xilote daba mostras de preocupación. Semellaba temer algo. Procedía como se presentise que o ameazaba un grave risco. E tan é así que eludía o paso polos piñeirais de Paralonga, como se recease dun atraco ou de cousa peor.
Antecedentes de interese
O asinante dunha carta, veciño e home de recoñecida honorabilidade, non cre que o Xilote fose asasinado na Parroquia de Luneda, pois ninguén, en contra do que se dixo, asegura que o viu nela ou nas súas inmediacións o 14 de febreiro. Pensa mellor que seica o suposto asasinado fose atraído a determinada casa na freguesía de Parada, onde o mataron.
Entendemos, -dinos o asinante da carta- que as pescudas para dar luz a este tenebroso asunto deben iniciarse no sitio onde se supón desapareceu a presunta víctima.
E como o Xilote, segundo os indicios máis dignos de crédito, desapareceu entre os lugares de Veiga de Chan e As Poldras, o fío para desenvolver o intricado enigma hai que tomalo aí.
Traspasouse esta información ao Sr. Xuíz de A Caniza, quen quizais vexa nos datos, que aquí se aportan, materia para unha actuación eficaz na obra de dar cumprida satisfacción a un numeroso continxente de veciños que non se resignan a que, por non esgotarse todos os medios de investigación que son factibles á xustiza, fique impune un crime que é causa de inquedanza fonda e xustificada alarma na Bisbarra.
Máis como moitas veces soe ocurrir e cando xa se cría, dados os meses transcorridos que o suceso habería de se esvaecer nesa nube texida pola complicidade do tempo e o ambiente rural, foi entonces cando o Capitán da Garda Civil de Vigo, don Alfredo Escobar Hortas, trasladouse ata o escenario do presunto crime, decidido a pór en claro o asunto.
Alá, auxiliado polo Oficial don Alfredo Velay; o Cabo don Manuel Gil Galindo –que manda o posto de Teis e emprestara os seus servicios na Cañiza- e varios números, o señor Escobar realizou denodados traballos. Despois de tres días o maior dos éxitos coroou os seus esforzos, dando por resultado o achado do cadáver de Xosé Fernández e a descuberta do autor – autora, pois tratábase dunha muller- do crime.
Cando o Capitán Escobar, coa forza ás súas ordes, chegou á parroquia de Santiago de Parada, escenario do crime, dirixiu as súas actuacións con miras ás Farrapeiras. As lerias dos veciños sinalaban diversas pistas. A maioría destas dirixíanse cara lugares moi arredados da parroquia de Parada.
De entre todas, a Garda Civil decidiuse pola rastro que marcaba como autoras ás Farrapeiras. Un estudio de antecedentes e circunstancias, decidiu ao Capitán Escobar a seguir esta rota e o éxito inmediato sancionou os seus traballos. A base desta pista era a certeza dunha referencia que afirmaba que o Xilote entrou o 14 de febreiro, á tarde, na casa de Consolo e Perfecta Estévez.
O Capitán Escobar practicou un rexistro na casa de Consolo Estévez a Farrapeira, onde vivia con a súa filla Perfecta, de 28 anos. Consolo fora querida do Xilote antes e durante o matrimonio deste con María Antonia Pérez. Desta relación din, sen que se saiba epa a cencia certa, que tiveron un fillo chamado Manuel, que emigrara.
Durante o seu segundo matrimonio con Isaura González, de Luneda, non se lle ocurriu otra millor cousa ao "Xilote" que cambear de querida á nai Consolo pola filla, Perfecta.
Fai catro anos, Xilote e Perfecta, filla da Consolo, entaboaron relacións íntimas, que continuaban. A Perfecta ten dúas fillas, unha de seis e outra de catro anos. E algúns veciños, poucos, din que a última é filla do Xilote. Nin que decir ten que esta clase de vida impune que facía o Xilote era a causa pola que todos os veciños o considerasen un suxeito francamente indesexable.
Pois ben, o efecto dese rexistro na casa das Farrapeiras foi atopar, soterrado, na corte da casa, sita no lugar de Veiga de Chan, o cadáver do desaparecido.
O Xilote estaba sepultado a uns dous palmos de profundidade, na corte dos cochos, cunhas pedras a flor de terra. Unha vez descuberto o cadáver, foi ben fácil achar ao criminal.
O hábil e profesional interrogatorio ao que o capitán Escobar someteu a desgraciada Consolo fixo o resto, quen non tardou moito en declararse autora do asasinato. Consolo detallou cómo lle deu morte a aquel home espetándolle un golpe na cabeza cunha eixada, dando por rematada bruscamente a odiada existencia do Xilote.
No curso de todas estas dilixencias, Consolo daba mostras dunha serenidade arrepiante, sin duda froito do tremendo odio que todavía posuía no seu máis recóndito hacia a víctima que a sua vez tornou a ela e a súa filla en víctimas, previamente.
Consuelo e a súa filla Perfecta foron testigos da escavación a prol dos restos do Xilote con frialdade e sin mover un so músculo da súas faces. Viron, inconmovibles como os restos da víctima eran exhumados do foxo que elas mesmas cavaran na corte.
-Un detalle, meu neno, pode darche idea da serenidade da Farrapeira. Xa desenterrado o cadáver e posto no camiño, Consolo pasou varias veces sobre os restos, sen inmutarse
E seguiume contando Breogán máis detalles do escabroso crime do Xilote...
O cadáver apareceu co cranio completamente estragado e en total estado de descomposición. Sobor del, a chaqueta e a pucha de viseira. A chaqueta era negra cadrando coa declaración dos veciños. Non apareceron as zocas que o Xilote calzaba. Tampouco se acharon a machada que empregaba para partir leña nin as tesoiras da poda.
....Mentres tanto Perfecta, aproveitando os minutos en que os gardas realizaban os traballos de escavación, e co pretexto de ir dar o xantar ás súas fillas, desapareceu. En todo o día do venres non foi vista. Era preciso detela e o Capitán Escobar dispensou este servicio. A este efecto na madrugada do sábado dividiuse a forza da Garda Civil en varios grupos para percorrer a bisbarra.
¿Cómo se cometeu o crime?
En torno aos motivos do crime, ademáis da versión procedente das declaracións feitas por as autoras, Consolo e Perfecta Estévez, circulaba a teoría de que ao Xilote o mataron para lle roubar unhas 350 pesetas que se dicía levaba consigo, suma procedente dunhas vendas de fincas compradas para Carmen Pérez, e da que só se desprendera dunha pequena parte para pagar débedas.
Pero contra a suposición de que o roubo fose o móbil do crime, está o feito de que a Farrapeira nai, ao pouco da desaparición do Xilote, pediu emprestadas 25 pesetas e ademáis escribiulle ao fillo ausente en demanda de diñeiro para atender ás súas necesidades.
Cando a xente lle falaba ás Farrapeiras da desaparición do Xilote, elas contestaban sempre con evasivas. Á fin, chegouse a convencelas de que o mellor era que puxesen o feito en coñecemento das autoridades, e alá partiron para A Cañiza a daren testemuña ao Xuíz da desaparición do Xosé Fernández.
Transcorreran nove días dende o día do crime.
Breogán, tomou folgos, respirou concencuzadamente, levantouse dunha pedra que lle estaba facendo de cadeira, mirou a lontanza e prosiguiu o relato ca mirada fixa no recordo e na lenda, a gusto ante a evidencia do meu interese na historia tremebunda que estaba escoitando, dándolle máis interese se cabe a esta historia rebuscada e apaisoante como excelente conversador que era...
Cando Consolo e Perfecta Estévez compareceron ante o Xuíz a denunciar a desaparición do Xilote, a nai, que levaba a palabra sempre, comenzou explicando que O Xilote estivera a traballar na casa dela o domingo de Piñata. De alí partiu antes da posta do sol, aducindo que se ía porque tiña que ventilar un asunto, e que unha vez zanxado o tema, voltaría de inmediato para atar as viñas.
Consolo matizoulle ao Xuiz que con anterioridade ela o intentou disuadir de certos propósitos que o Xilote abrigaba; pero sen éxito. Afirmou tamén que o home marchou sen lle facer ningún encargo, o que para ela indicaba claramente que tornaría pronto, pero como os días transcorrían sen ter coñecemento del, decidiu vir finalmente para denunciar a súa desaparición. E alí a tiña, pois.
A última tarde do Xilote
O certo e que os veciños de Veiga de Chan, Xoán Álvarez Gómez e Francisco Gil Novoa, emprestaron ante o Capitán Escobar declaracións que tiveron positiva eficacia na descuberta do crime.
-Esto foi, meu neno, o que contaron eses homes, meu rapaz –enlazou con agarimo, lentamente e con máis suspense se cabe, Breogán o relato-...
O 14 de febreiro, pola tardiña, viron o Xilote na morada das Farrapeiras. Xosé Fernández apañaba vimbias preto da casa e ao pasar eles díxolle ao Álvarez que lle axudase para acabar máis pronto. Pero Álvarez recordou que lle negou todo, para non estragar unha tesoira de podar nova.
Máis tarde vírono no mesmo sitio, partindo leña. Xa anoitecía, cando oíron que a Perfecta lle dicía ao Xilote que había que cortar unhas varas para unha parra, ao que aquel contestoulle que estaba caíndo a noite e compría deixalo para outro día. Pero ela insistiulle e o Xilote e a Perfecta marcharon a cortar as varas, de onde terían que tornar necesariamente xa de noite pechada.
Álvarez e Xil engadiron ademaís que o Xilote vestía de negro ou de escuro, declaracións istas que contradicíanse coas feitas xa polas Farrapeiras, xa que aseguraron que o Xilote permanecera ata a noite na súa casa, e que o mandara buscar viño vestindo unha chaqueta gris.
Esta contradicción nas declaracións foi o que, ao parecer, decidiu ao Capitán Escobar, a buscar o cadáver na casa das Farrapeiras e dar co corpo.
....Respecto á forma en que se cometeu o crime, temos que atérmonos, por non haber testemuñas, ao declarado por Consolo e Perfecta Estévez nas dilixencias practicadas pola Garda Civil, onde afirmaron que o asasinato do Xilote perpetouse así:
O 14 de febreiro, despois do traballo, o Xilote estivo como unha media hora máis na morada das Farrapeiras consumindo viño de máis. En non moi bo estado, o Xilote invitou a súa amante a certas salvaxes proposicións, as que ela negouse rechazándoas de fronte. Entón o Xilote levantoulle a man á Perfecta enoxado por no facerlle caso nos seus bárbaros propósitos, e marchou da casa irritado.
Pero á media hora voltou. As mulleres negáronse a franquearlle a porta, temerosas das súas intencións, máis o Xilote non desistía da súa pretensión de entrar. Convencido de que non lle abrirían, Xosé Fernández decidiuse a entrar por unha xanela que dá á cociña.
Escalou pola parede e cando se botaba inclinado cara dentro para irromper na vivenda, Consolo, armada cunha eixada, asestoulle un golpe na cabeza. O Xilote caeu sobre o chan da cociña. Aínda con vida, a súa filla Perfecta rematouno a golpes ca machada.
Daquela veu a tráxica e arrepiante faena de dar sepultura ao cadáver. Esta manobra realizouna Perfecta soa, na corte, cavando a foxa coa mesma eixada que empregara Consolo para lle dar o primeiro golpe. Xa de madrugada, acabou a súa tétrica tarefa e largou a deitarse .
Consolo e Perfecta non cadraron plenamente nas declaracións emprestadas. Isto fai presumir que non dixeron toda a verdade ou que algunha delas a falseou, en todo ou en parte. Sexa como fose a forma en que foi morto o Xilote, o crime foi descuberto gracias ao traslado, en comisión, do Capitán Escobar e a súa equipa Á Cañiza, despois dun traballo exquisito e profesional.
Como quen non quere a cousa, Breogán pasoume a describir uns do crimes máis coñecidos, e de feito uns dos que máis estremeceron as conciencias dos homes da bisbarra, algo que dá testemuña con forza ás informacións da época e ás dilixencias levadas a cabo pola Garda Civil. Poucas dubidas quedan de que o crime sobre o que recae tan triste sona foi o crime do Xilote.
O Xilote era natural e veciño da parroquia de Santiago de Parada e tiña a súa casa nas Poldras, número 111. Era unha vivenda pequena de apenas 60 metros cadrados, de planta baixa, que compartía coa súa irmán. Os seus veciños eran Rosa Fernández é Manuel Domínguez, pero vivía na casa de María Antonia Pérez, na Cruz número 95 (Os números dos camiños empezaban a contar desde a concello, ou sexa desde o norte, desde O Cabo, e polo que se ve este camiño do Cabo estaba ven poboado hasta As Poldras).
O Xilote cultivaba as leiras pertencentes a esa casa, que era da súa primeira muller, máis algunhas de seu que lle quedaban nas Poldras e As Caldas (destas últimas a meirande parte eran de María Antonia e lindaban coas de Isolina Rocha Pérez –que vivía nas Caldas, número 104, e emigrou a América onde fican os seus descendentes- e coas de Marcelino Vázquez).
O Xilote, era un home con bigote. Soia levar sombreiro ou pucha, e aínda que non moi alto, ninguén podía negarlle certa elegancia. Ademáis era recoñecido por todos como amante do bo viño. Era, gustara ou non, o terror das mulleres da parroquia de Parada. Un home de toldada historia e de pouco recomendable conduta privada. Un carpinteiro e labrador que nacera nas Poldras e tiña unha irmá chamada Redosinda que ficara na casa paterna, e que co paso do tempo emigrara a América pra gañarse mellor o pan.
O Xilote estaba casado en segundas nupcias con Isaura González, veciña da parroquia de Luneda. Este último matrimonio contraeuno o 9 de abril do ano 1931.
Isaura, maltratada polo seu home –a dicir verdade os veciños lembran xa que tamén a primeira muller había corrido a mesma desgracia-, non puido máis e abandonouno cando habían transcurridos apenas seis meses de contraer matrimonio, en setembro dise mesmo ano 31. Foi parar a Lisboa, a ben seguro fuxindo do Xilote e da súa conduta incorrexible. Na capital lusa foi contratada como serventa.
O Xilote desapareceu o 14 de febreiro de 1932, día dos namorados, da parroquia de Santiago de Parada, termo de A Caniza. A desaparición de Xosé Fernández, -que así se chamaba de pila o susodito- non foi advertida polos veciños ata o día siguinte, 15 de febreiro. Os veciños que viron as portas da súa morada permanentemente pechadas máis tempo do normal decidiron presentar unha denuncia.
Nada se sabia del. Desde entón por toda a parroquia de Santiago de Parada correu o bulo de que fora asasinado e o seu cadáver sepultado nalgún sitio agochado e ignorado.
O Xilote vivía só e como pasaran horas e horas sen que a casa onde habitaba
-casa que fóra da súa primeira esposa María Antonia Pérez, falecida en estrañas circunstancias; morte da que se lle acusou aínda que non se lle puido probar a súa participación- se abrise, no vecindario xurdiu a natural alarma.
Cumpría descifrar a incógnita, pero ninguén se atrevía a forzar a porta da casa que, ao permanecer pechada, envolvíase en néboas de misterio. Pero como o Xilote posuía animais de labor nas varias cortes, así como ovellas e galiñas na casa onde vivía. estes, mordidos pola fame e pola sede, comezaron a rebelarse no seu pecho. Muxidos e balidos desesperados encheron os ámbitos da aldea.
Entón os veciños, apiadados polos sufrimentos daqueles animais, decidíronse a actuaren. Unha comisión trasladouse desde Santiago de Parada ata A Caniza para dar fe do que ocorría ante o Xulgado en forma de denuncia, a resultas do cal o Xuíz de Instrucción da Caniza trasladouse a Santiago de Parada.
O que ninguén no lugar tiña nin a máis menor das dúbidas era que ao Xilote tíñalle que haber pasado algo, e a forza non moi bo. A saber...: dicían que seguramente estaba morto dentro dos muros que lle serviron de casa. Imposible que, de estar vivo, non saltase do leito a demandar auxilio para si mesmo e coidado para os seus animais, tendo en conta o longo tempo transcorrido.
Chegou o Xulgado
O Xuiz entrou polo camiño compartido que accedía a súa vivenda do número 95, e a adega da veciña Joaquina Márquez Fernández do número 96. Entre a expectación abriu o portelo que da entrada os pequenos resíos do Xilote, que ten o sur -entre o camiño que separa a casa da Joaquina das paredes da súa casa-, e de alí pasaron a porta da cociña pola que se entraba á casa do Xilote, que foi franqueada.
A casa estaba baleira. Toda en orde, pero O Xilote desaparecera como por arte de maxia sen deixar rastro. Dos animais fixéronse cargo os veciños, un tal Antón, a quen lle permitiron seguir utilizando unha das cortes do Xilote, a que queda na veira do camiño público o Oeste, ademáis do alpentre que queda na outra veira, mentras non aparecera O Xilote ou se fixeran cargo dela os herdeiros ou o que o Xuiz autorizase.
A casa e fincas que non vendera, que case na súa totalidade pertencían á súa primeira esposa ao non ter aquela herdeiros directos, encargoullas o Xuíz ao veciño Ramón Pérez Lorenzo, alcalde pedáneo naquel tempo. Este e o Xuiz, co paso do tempo, pasáronllas á veciña Carmen Pérez Martínez, familiar directa de María Antonia Pérez, para que, unha vez levantado o embargo da contribución, poidese facerse cargo delas.
O mesmo pasou co capital da súa irmá Redosinda que, ausente no estranxeiro, seica lle levantou o embargo da contribución –que consistía nunha pequena parte da casa das Poldras que compartía, indivisa, có Xilote, e un par de veigas por As Poldras e Caldas- outro veciño, de nome Guillermo Cerqueira. Entón comezaron as pescudas para buscar a Xosé Fernández Pérez, O Xilote.
Transcorridos dous meses desde que aconteceu o relatado, a investiación non arroxara apenas o menor resultado. Do Xilote non aparecera nin se atopara a menor pegada da súa presencia na bisbarra.
Se cadra uns interrogatorios axeitados fixesen que algúns veciños aportasen probas, razóns ou motivos nos que basear as sospeitas que se teñen de que o Xilote foi víctima dun crime.
Os veciños de Santiago de Parada non se resignaron a que fiquase impune un feito deste calibre e dispuxéronse a axudaren á acción da xustiza. Os aldeáns estaban persuadidos de que Xosé Fernández morrera a man airada e tiñan a convicción de que o autor ou autores do crime enterraran o cadáver para borraren as pegadas do delicto. As xentes non se explicaban como a xustiza non esgotara todas as posibilidades para pór en claro o misterio en que aparecía envolto o asunto.
Pero os aldeáns, debido a ese ancestral temor de “andar na xustiza”, son excesivamente parcos nas súas manifestacións á Garda Civil, que continúa as pescudas para aclarar o feito, aunque o natural hermetismo dos labregos faino complicado. Se os campesiños dixesen aos gardas algo que entre eles din ao falar da desaparición do Xilote, a estas horas, se cadra, estaría o misterio aclarado.
Dise que na véspera Xosé Fernández estivo na parroquia de Luneda, pertencente ao termo da Cañiza e limítrofe coa de Parada. A tarde do 14 de febreiro, e se cadra parte da noite, pasouna O Xilote na taberna que en Luneda posúe Xosé Alonso, xogando con dous individuos, un deles veciño da mesma Luneda, e o outro da freguesía de Mourentán.
Carta de persoa veciña que nos merece absoluto crédito e cuxo nome non é preciso pór ao aire, afirmou: "Si, cónstame por razóns obvias, que o 14 de febreiro último, domingo de piñata, O Xilote ocupouse ata as dúas da tarde en enxertar froiteiros dun veciño da Cruz, familiar da primeira muller de Xosé...
Ás tres da tarde O Xilote encamiñouse cara o lugar de Veiga de Chan, acompañado de A Farrapeira, amante do suxeito misteriosamente desaparecido.
A Farrapeira estivera a esperar polo Xilote nun camiño que hai preto da casa na que vivía o presunto asasinado; e segundo declarou unha veciña que falou con aquela, o desaparecido abandonou a casa da súa amante o citado 14 de febreiro á posta do sol, sen lle dicir qué rumbo se propoñía tomar.
Chegou a saberse de fidedigna procedencia que a bo seguro o Xilote non camiñaba o 14 de febreiro vestido con roupa de faena e calzando zocas, como se deixou dicir, cara a parroquia de Luneda. Eso fora o día antes, e motivo de confusión de datas, cando estivo na taberna de Xosé Alonso.
E sábese máis. Días antes de se ter eclipsado, o Xilote traballara como carpinteiro en casa do Cristovo, de onde saía con sol en rota cara a súa morada.
Din que nesas datas o Xilote daba mostras de preocupación. Semellaba temer algo. Procedía como se presentise que o ameazaba un grave risco. E tan é así que eludía o paso polos piñeirais de Paralonga, como se recease dun atraco ou de cousa peor.
Antecedentes de interese
O asinante dunha carta, veciño e home de recoñecida honorabilidade, non cre que o Xilote fose asasinado na Parroquia de Luneda, pois ninguén, en contra do que se dixo, asegura que o viu nela ou nas súas inmediacións o 14 de febreiro. Pensa mellor que seica o suposto asasinado fose atraído a determinada casa na freguesía de Parada, onde o mataron.
Entendemos, -dinos o asinante da carta- que as pescudas para dar luz a este tenebroso asunto deben iniciarse no sitio onde se supón desapareceu a presunta víctima.
E como o Xilote, segundo os indicios máis dignos de crédito, desapareceu entre os lugares de Veiga de Chan e As Poldras, o fío para desenvolver o intricado enigma hai que tomalo aí.
Traspasouse esta información ao Sr. Xuíz de A Caniza, quen quizais vexa nos datos, que aquí se aportan, materia para unha actuación eficaz na obra de dar cumprida satisfacción a un numeroso continxente de veciños que non se resignan a que, por non esgotarse todos os medios de investigación que son factibles á xustiza, fique impune un crime que é causa de inquedanza fonda e xustificada alarma na Bisbarra.
Máis como moitas veces soe ocurrir e cando xa se cría, dados os meses transcorridos que o suceso habería de se esvaecer nesa nube texida pola complicidade do tempo e o ambiente rural, foi entonces cando o Capitán da Garda Civil de Vigo, don Alfredo Escobar Hortas, trasladouse ata o escenario do presunto crime, decidido a pór en claro o asunto.
Alá, auxiliado polo Oficial don Alfredo Velay; o Cabo don Manuel Gil Galindo –que manda o posto de Teis e emprestara os seus servicios na Cañiza- e varios números, o señor Escobar realizou denodados traballos. Despois de tres días o maior dos éxitos coroou os seus esforzos, dando por resultado o achado do cadáver de Xosé Fernández e a descuberta do autor – autora, pois tratábase dunha muller- do crime.
Cando o Capitán Escobar, coa forza ás súas ordes, chegou á parroquia de Santiago de Parada, escenario do crime, dirixiu as súas actuacións con miras ás Farrapeiras. As lerias dos veciños sinalaban diversas pistas. A maioría destas dirixíanse cara lugares moi arredados da parroquia de Parada.
De entre todas, a Garda Civil decidiuse pola rastro que marcaba como autoras ás Farrapeiras. Un estudio de antecedentes e circunstancias, decidiu ao Capitán Escobar a seguir esta rota e o éxito inmediato sancionou os seus traballos. A base desta pista era a certeza dunha referencia que afirmaba que o Xilote entrou o 14 de febreiro, á tarde, na casa de Consolo e Perfecta Estévez.
O Capitán Escobar practicou un rexistro na casa de Consolo Estévez a Farrapeira, onde vivia con a súa filla Perfecta, de 28 anos. Consolo fora querida do Xilote antes e durante o matrimonio deste con María Antonia Pérez. Desta relación din, sen que se saiba epa a cencia certa, que tiveron un fillo chamado Manuel, que emigrara.
Durante o seu segundo matrimonio con Isaura González, de Luneda, non se lle ocurriu otra millor cousa ao "Xilote" que cambear de querida á nai Consolo pola filla, Perfecta.
Fai catro anos, Xilote e Perfecta, filla da Consolo, entaboaron relacións íntimas, que continuaban. A Perfecta ten dúas fillas, unha de seis e outra de catro anos. E algúns veciños, poucos, din que a última é filla do Xilote. Nin que decir ten que esta clase de vida impune que facía o Xilote era a causa pola que todos os veciños o considerasen un suxeito francamente indesexable.
Pois ben, o efecto dese rexistro na casa das Farrapeiras foi atopar, soterrado, na corte da casa, sita no lugar de Veiga de Chan, o cadáver do desaparecido.
O Xilote estaba sepultado a uns dous palmos de profundidade, na corte dos cochos, cunhas pedras a flor de terra. Unha vez descuberto o cadáver, foi ben fácil achar ao criminal.
O hábil e profesional interrogatorio ao que o capitán Escobar someteu a desgraciada Consolo fixo o resto, quen non tardou moito en declararse autora do asasinato. Consolo detallou cómo lle deu morte a aquel home espetándolle un golpe na cabeza cunha eixada, dando por rematada bruscamente a odiada existencia do Xilote.
No curso de todas estas dilixencias, Consolo daba mostras dunha serenidade arrepiante, sin duda froito do tremendo odio que todavía posuía no seu máis recóndito hacia a víctima que a sua vez tornou a ela e a súa filla en víctimas, previamente.
Consuelo e a súa filla Perfecta foron testigos da escavación a prol dos restos do Xilote con frialdade e sin mover un so músculo da súas faces. Viron, inconmovibles como os restos da víctima eran exhumados do foxo que elas mesmas cavaran na corte.
-Un detalle, meu neno, pode darche idea da serenidade da Farrapeira. Xa desenterrado o cadáver e posto no camiño, Consolo pasou varias veces sobre os restos, sen inmutarse
E seguiume contando Breogán máis detalles do escabroso crime do Xilote...
O cadáver apareceu co cranio completamente estragado e en total estado de descomposición. Sobor del, a chaqueta e a pucha de viseira. A chaqueta era negra cadrando coa declaración dos veciños. Non apareceron as zocas que o Xilote calzaba. Tampouco se acharon a machada que empregaba para partir leña nin as tesoiras da poda.
....Mentres tanto Perfecta, aproveitando os minutos en que os gardas realizaban os traballos de escavación, e co pretexto de ir dar o xantar ás súas fillas, desapareceu. En todo o día do venres non foi vista. Era preciso detela e o Capitán Escobar dispensou este servicio. A este efecto na madrugada do sábado dividiuse a forza da Garda Civil en varios grupos para percorrer a bisbarra.
¿Cómo se cometeu o crime?
En torno aos motivos do crime, ademáis da versión procedente das declaracións feitas por as autoras, Consolo e Perfecta Estévez, circulaba a teoría de que ao Xilote o mataron para lle roubar unhas 350 pesetas que se dicía levaba consigo, suma procedente dunhas vendas de fincas compradas para Carmen Pérez, e da que só se desprendera dunha pequena parte para pagar débedas.
Pero contra a suposición de que o roubo fose o móbil do crime, está o feito de que a Farrapeira nai, ao pouco da desaparición do Xilote, pediu emprestadas 25 pesetas e ademáis escribiulle ao fillo ausente en demanda de diñeiro para atender ás súas necesidades.
Cando a xente lle falaba ás Farrapeiras da desaparición do Xilote, elas contestaban sempre con evasivas. Á fin, chegouse a convencelas de que o mellor era que puxesen o feito en coñecemento das autoridades, e alá partiron para A Cañiza a daren testemuña ao Xuíz da desaparición do Xosé Fernández.
Transcorreran nove días dende o día do crime.
Breogán, tomou folgos, respirou concencuzadamente, levantouse dunha pedra que lle estaba facendo de cadeira, mirou a lontanza e prosiguiu o relato ca mirada fixa no recordo e na lenda, a gusto ante a evidencia do meu interese na historia tremebunda que estaba escoitando, dándolle máis interese se cabe a esta historia rebuscada e apaisoante como excelente conversador que era...
Cando Consolo e Perfecta Estévez compareceron ante o Xuíz a denunciar a desaparición do Xilote, a nai, que levaba a palabra sempre, comenzou explicando que O Xilote estivera a traballar na casa dela o domingo de Piñata. De alí partiu antes da posta do sol, aducindo que se ía porque tiña que ventilar un asunto, e que unha vez zanxado o tema, voltaría de inmediato para atar as viñas.
Consolo matizoulle ao Xuiz que con anterioridade ela o intentou disuadir de certos propósitos que o Xilote abrigaba; pero sen éxito. Afirmou tamén que o home marchou sen lle facer ningún encargo, o que para ela indicaba claramente que tornaría pronto, pero como os días transcorrían sen ter coñecemento del, decidiu vir finalmente para denunciar a súa desaparición. E alí a tiña, pois.
A última tarde do Xilote
O certo e que os veciños de Veiga de Chan, Xoán Álvarez Gómez e Francisco Gil Novoa, emprestaron ante o Capitán Escobar declaracións que tiveron positiva eficacia na descuberta do crime.
-Esto foi, meu neno, o que contaron eses homes, meu rapaz –enlazou con agarimo, lentamente e con máis suspense se cabe, Breogán o relato-...
O 14 de febreiro, pola tardiña, viron o Xilote na morada das Farrapeiras. Xosé Fernández apañaba vimbias preto da casa e ao pasar eles díxolle ao Álvarez que lle axudase para acabar máis pronto. Pero Álvarez recordou que lle negou todo, para non estragar unha tesoira de podar nova.
Máis tarde vírono no mesmo sitio, partindo leña. Xa anoitecía, cando oíron que a Perfecta lle dicía ao Xilote que había que cortar unhas varas para unha parra, ao que aquel contestoulle que estaba caíndo a noite e compría deixalo para outro día. Pero ela insistiulle e o Xilote e a Perfecta marcharon a cortar as varas, de onde terían que tornar necesariamente xa de noite pechada.
Álvarez e Xil engadiron ademaís que o Xilote vestía de negro ou de escuro, declaracións istas que contradicíanse coas feitas xa polas Farrapeiras, xa que aseguraron que o Xilote permanecera ata a noite na súa casa, e que o mandara buscar viño vestindo unha chaqueta gris.
Esta contradicción nas declaracións foi o que, ao parecer, decidiu ao Capitán Escobar, a buscar o cadáver na casa das Farrapeiras e dar co corpo.
....Respecto á forma en que se cometeu o crime, temos que atérmonos, por non haber testemuñas, ao declarado por Consolo e Perfecta Estévez nas dilixencias practicadas pola Garda Civil, onde afirmaron que o asasinato do Xilote perpetouse así:
O 14 de febreiro, despois do traballo, o Xilote estivo como unha media hora máis na morada das Farrapeiras consumindo viño de máis. En non moi bo estado, o Xilote invitou a súa amante a certas salvaxes proposicións, as que ela negouse rechazándoas de fronte. Entón o Xilote levantoulle a man á Perfecta enoxado por no facerlle caso nos seus bárbaros propósitos, e marchou da casa irritado.
Pero á media hora voltou. As mulleres negáronse a franquearlle a porta, temerosas das súas intencións, máis o Xilote non desistía da súa pretensión de entrar. Convencido de que non lle abrirían, Xosé Fernández decidiuse a entrar por unha xanela que dá á cociña.
Escalou pola parede e cando se botaba inclinado cara dentro para irromper na vivenda, Consolo, armada cunha eixada, asestoulle un golpe na cabeza. O Xilote caeu sobre o chan da cociña. Aínda con vida, a súa filla Perfecta rematouno a golpes ca machada.
Daquela veu a tráxica e arrepiante faena de dar sepultura ao cadáver. Esta manobra realizouna Perfecta soa, na corte, cavando a foxa coa mesma eixada que empregara Consolo para lle dar o primeiro golpe. Xa de madrugada, acabou a súa tétrica tarefa e largou a deitarse .
Consolo e Perfecta non cadraron plenamente nas declaracións emprestadas. Isto fai presumir que non dixeron toda a verdade ou que algunha delas a falseou, en todo ou en parte. Sexa como fose a forma en que foi morto o Xilote, o crime foi descuberto gracias ao traslado, en comisión, do Capitán Escobar e a súa equipa Á Cañiza, despois dun traballo exquisito e profesional.
FABULACIÓN, IMAXINACIÓN E RELIDADE
FABULACIÓN, IMAXINACIÓN E RELIDADE
Serafín Villanueva Bembibre
“Trama tecida con naturalidade en medios, nos que se concilian axeitadamente o imaxinativo e o real. Persoeiros que se expresan, actúan e séntense cada un de acordo co papel que lle corresponde. Unha avoa narradora, co seu saber das vellas tradicións. Interesante debuxo do ambiente xeográfico, así como a mestura da “autobiografía” que conta o persoeiro principal e a imaxinación”. Sería esta a síntese de F. Fernández del Riego a carón de “SOÑOS E HISTORIAS DE BREOGÁN”, obra gañadora do II Premio Peninsular de Novela Curta “Wenceslao Fernández Florez”/ 2002, de Breogán Gómez- Giraldez Pérez.
“Breo de Gómez, (Vigo, 1987) suma este premio a outros como: O I Concurso Literario Inter-escolar Carlos Casares/ 2000 (modalidade de Conto Curto), o II Premio Peninsular de Novela Curta Gran Vigo 2001 e o III Concurso Literario Inter- escolar Carlos Casares 2002 (modalidade poesía). Esta novela converte a Historia en historias de fontes, habitantes do rural e antecedentes antigos, das súas andanzas anteriores e actuais que presentan concordancias coas longas noites de parolas e contos de labregos a carón do lume da lareira. SOÑOS E HISTORIAS DE BREOGÁN é unha novela curta con calidade suficiente como para ser publicada”, estima Francisco de Pablos.
“Contra la idea pesimista de que las más jóvenes generaciones tienen una relación cada vez más distante con la letra impresa, están casos como el del vigués Breogán Gómez- Giraldez Pérez, alumno del IES Álvarez Cunqueiro. A lo largo de 50 folios apretados y con muy buena capacidad descriptiva, hace honor a la memoria y las tradiciones, lo que es esperanzador en estos tiempos en que a la memoria se la trata como un trasto viejo”, comenta Fernando Franco nun artigo publicado no Faro de Vigo.
“En ese poco más de medio centenar de fólios, que componen la novela corta Sueños e Historias de Breogán, se traza una no muy larga pero sí muy sustanciosa historia de cada uno de los personajes. Con el motivo de los cuentos y narraciones el texto abre la luz de una amplísima biografía imaginaria del personaje principal, el contador, acompañada de alguna que otra real, hace crítica de un pasado político basado en la Guerra Civil y recoge mil y un detalles de fuentes, narratividad, simbolismo y valores, que dan una dimensión nueva a todo este repertorio, desde su óptica juvenil, quizás sin darse cuenta le ha dado un nuevo estílo a esta modalidad de literatura”. Así o afirma nun artigo o crítico Enrique Gómez.
A obra préstase a dúas lecturas. Una primeira lectura repousada, sen presas, saboreando as lendas, costumes e tradicións imaxinariamente tratadas sobre un escenario orográfico de paisaxes, camiños, montes e vereas reais, que hoxe en día aí seguen fitos e transitables, testemuñas silentes dun pasado non tan distante por onde andaron señores do campo, labregos, pastores, viaxeiros, feirantes, romeiros e buscavidas de toda clase e condición. Este é o ambiente que se respira nesta novela, unha atmosfera a historias reais e a fabulación que te invitan a leres en zigzag: páxinas adiante e páxinas atrás, onde o fabulado semella solapar a realidade e a realidade a fabulación. Todo un valioso entretemento de cultura e literatura.
“SOÑOS E HISTORIAS DE BREOGÁN” non remata na primeira lectura por moi atenta, repousada e acougada que se lle teña prestado. Demanda unha segunda lectura. Unha lectura sobre o terreo. Desprazarte as terras da Cañiza cos SOÑOS e HISTORIAS en man, abrir por calquera dos seus capítulos, seguir a pé e andando o vieiro, o camiño que vai describindo, pararte e contemplar a casa, a aldea, o regueiro, a ponte, a carballeira ou a montaña que vai describindo, é o mellor xeito de asumir a mensaxe que les, reproducir o pasado e vivir o presente. Experiméntao e aledarás.
No me sorprendo de que esta novela “SOÑOS E HISTORIAS DE BREOGÁN”, chegue a ser considerada como a auténtica guía práctica para os que teñan a ben facer sendeirismo polas Terras da Cañiza. Esta obra contén material abondo para vertebrar non só unha, senón varias rutas para solaz dos afeccionados ó sendeirismo e ó turismo rural. ¿Chegará ser realidade?
Serafín Villanueva Bembibre
“Trama tecida con naturalidade en medios, nos que se concilian axeitadamente o imaxinativo e o real. Persoeiros que se expresan, actúan e séntense cada un de acordo co papel que lle corresponde. Unha avoa narradora, co seu saber das vellas tradicións. Interesante debuxo do ambiente xeográfico, así como a mestura da “autobiografía” que conta o persoeiro principal e a imaxinación”. Sería esta a síntese de F. Fernández del Riego a carón de “SOÑOS E HISTORIAS DE BREOGÁN”, obra gañadora do II Premio Peninsular de Novela Curta “Wenceslao Fernández Florez”/ 2002, de Breogán Gómez- Giraldez Pérez.
“Breo de Gómez, (Vigo, 1987) suma este premio a outros como: O I Concurso Literario Inter-escolar Carlos Casares/ 2000 (modalidade de Conto Curto), o II Premio Peninsular de Novela Curta Gran Vigo 2001 e o III Concurso Literario Inter- escolar Carlos Casares 2002 (modalidade poesía). Esta novela converte a Historia en historias de fontes, habitantes do rural e antecedentes antigos, das súas andanzas anteriores e actuais que presentan concordancias coas longas noites de parolas e contos de labregos a carón do lume da lareira. SOÑOS E HISTORIAS DE BREOGÁN é unha novela curta con calidade suficiente como para ser publicada”, estima Francisco de Pablos.
“Contra la idea pesimista de que las más jóvenes generaciones tienen una relación cada vez más distante con la letra impresa, están casos como el del vigués Breogán Gómez- Giraldez Pérez, alumno del IES Álvarez Cunqueiro. A lo largo de 50 folios apretados y con muy buena capacidad descriptiva, hace honor a la memoria y las tradiciones, lo que es esperanzador en estos tiempos en que a la memoria se la trata como un trasto viejo”, comenta Fernando Franco nun artigo publicado no Faro de Vigo.
“En ese poco más de medio centenar de fólios, que componen la novela corta Sueños e Historias de Breogán, se traza una no muy larga pero sí muy sustanciosa historia de cada uno de los personajes. Con el motivo de los cuentos y narraciones el texto abre la luz de una amplísima biografía imaginaria del personaje principal, el contador, acompañada de alguna que otra real, hace crítica de un pasado político basado en la Guerra Civil y recoge mil y un detalles de fuentes, narratividad, simbolismo y valores, que dan una dimensión nueva a todo este repertorio, desde su óptica juvenil, quizás sin darse cuenta le ha dado un nuevo estílo a esta modalidad de literatura”. Así o afirma nun artigo o crítico Enrique Gómez.
A obra préstase a dúas lecturas. Una primeira lectura repousada, sen presas, saboreando as lendas, costumes e tradicións imaxinariamente tratadas sobre un escenario orográfico de paisaxes, camiños, montes e vereas reais, que hoxe en día aí seguen fitos e transitables, testemuñas silentes dun pasado non tan distante por onde andaron señores do campo, labregos, pastores, viaxeiros, feirantes, romeiros e buscavidas de toda clase e condición. Este é o ambiente que se respira nesta novela, unha atmosfera a historias reais e a fabulación que te invitan a leres en zigzag: páxinas adiante e páxinas atrás, onde o fabulado semella solapar a realidade e a realidade a fabulación. Todo un valioso entretemento de cultura e literatura.
“SOÑOS E HISTORIAS DE BREOGÁN” non remata na primeira lectura por moi atenta, repousada e acougada que se lle teña prestado. Demanda unha segunda lectura. Unha lectura sobre o terreo. Desprazarte as terras da Cañiza cos SOÑOS e HISTORIAS en man, abrir por calquera dos seus capítulos, seguir a pé e andando o vieiro, o camiño que vai describindo, pararte e contemplar a casa, a aldea, o regueiro, a ponte, a carballeira ou a montaña que vai describindo, é o mellor xeito de asumir a mensaxe que les, reproducir o pasado e vivir o presente. Experiméntao e aledarás.
No me sorprendo de que esta novela “SOÑOS E HISTORIAS DE BREOGÁN”, chegue a ser considerada como a auténtica guía práctica para os que teñan a ben facer sendeirismo polas Terras da Cañiza. Esta obra contén material abondo para vertebrar non só unha, senón varias rutas para solaz dos afeccionados ó sendeirismo e ó turismo rural. ¿Chegará ser realidade?
Etiquetas:
Breogán Gómez- Giraldez Pérez
Suscribirse a:
Entradas (Atom)